Robert Małecki

Zazwyczaj wyobrażamy sobie pisarza siedzącego przed maszyną do laptopem w pokoju, z którego okien rozciąga się piękny widok na góry albo na jezioro. I pisarz urzeczony tym widokiem czeka aż spłynie na niego wena. Tymczasem, każdy kto napisał chociażby jedną powieść wie, że nie o widoki tu chodzi i wenę, tylko o mozolną robotę, wklepywanie literek na ekran poprzedzone wielotygodniowym researchem. To samotnicza szychta. Ale kocham to robić i nadal uważam, że jeśli mógłbym w ten sposób zarabiać na życie, byłaby to praca marzeń.

Od zawsze zaczytywałem się w kryminalnych historiach, a zacząłem wcześnie, sięgając po przygody Sherlocka Holmesa. I tak już mi zostało. Wydaje mi się, że dziś nie byłbym w stanie napisać innej historii, pozbawionej gatunkowej konstrukcji. Ale najgorzej się zarzekać. Nie wiem co przyniesie przyszłość. Na razie wiem o czym będą moje dwie następne powieści, które mam zamiar napisać. I taki horyzont wydaje mi się wystarczający. Wszystko co dalej ukryte jest w gęstej mgle

Tak, to prawda. Pięć egzemplarzy tego „dzieła” to i tak za dużo (śmiech). Gdyby przeczytali tę powieść moi obecni czytelnicy, zapewne nigdy nie kupiliby już żadnej książki mojego autorstwa. A na to nie mogę sobie pozwolić.

Nie sądzę by istniały jakiekolwiek metody na przezwyciężenie chwil zwątpienia. One – te chwile zwątpienia - przychodzą zawsze, nie tylko przed debiutem, ale także wtedy, kiedy wydało się już kilka powieści. Zwątpienie jest w pisane w każdą aktywność kulturalną i na każdym jej etapie. O ile jednak pisanie nie jest chwilowym kaprysem, to już sama determinacja do tworzenia fabuł, pozwala przezwyciężać największe kryzysy. Ale tę determinację trzeba mieć w sobie.

Szukam jej w codzienności, bo ta pisze zdecydowanie najlepsze scenariusze. Inspirują mnie również dokumentalne historie poświęcone zaginionym i zbrodniom.

Bardzo różnie. Pomysł to czasem jedno wymyślone zdarzenie, jedno zdanie. Przechodzi ono wiele modyfikacji, także w trakcie pisania. Nic, co wymyśliłem na początku, nie przypomina tego, co znajduje się w powieści, kiedy oddaję ją wydawcy. Wcześniej, przy serii z Benerem, zaczynałem od dokładnych scenopisów. Spisywałem na kartkach wszystko to, co ma się wydarzyć w każdej z kolejnych scen. Jednak przy „Skazie” już mi to nie wyszło i głęboko wierzę, że właśnie dzięki temu moja nowa powieść jest lepsza od poprzednich. Nie trzymałem się kurczowo scenopisu, tylko wsłuchiwałem się w rytm opowieści, którą miałem w głowie.

Mrocznego, klasycznego kryminału, niespiesznej akcji, melancholijnego klimatu i nowego bohatera. Nowa seria ma swoje wymagania. Tym razem głównym bohaterem jest policjant, komisarz Bernard Gross. Poza tym, warto zwrócić uwagę, że do tej pory pisałem o Toruniu, a akcja nowej serii będzie miała miejsce w oddalonej o piętnaście kilometrów miejscowości położonej nad samym jeziorem.

Wybór w moim przypadku był prozaiczny. W Chełmży zaczynałem pracę jako dziennikarz – dla Nowości Toruńskich przygotowywałem materiały reporterskie z tego miasta. Potem zobaczyłem Chełmżę w serialu Belfer i przypomniałem sobie o niej kiedy szukałem miejsca na akcję „Skazy”. Trafiłem idealnie, bo to znakomite miasto – gotowa scenografia na kryminał.

Nie wiem czy ma coś wspólnego. Starałem się, żeby było inaczej, ale kilka osób rzeczywiście zauważyło podobieństwa do sytuacji życiowej Marka Benera, których ja z kolei nadal nie zauważam. W każdym razie Gross to ponad czterdziestoletni mężczyzna naznaczony traumą z przeszłości, która cieniem kładzie się dziś na jego rodzinie. To introwertyk, wielbiciel ciszy i herbaty, zapalony i uzdolniony modelarz, który nadal uprawia to hobby. Nic więcej zdradzić nie mogę, niech Czytelnicy sami go odkryją.

Twórczy żywioł to podstawa, ale oczywiście przygotowałem wydawcy jakiś zarys tego o czym będę pisał. Teraz nadchodzi najtrudniejszy etap – weryfikacji pomysłów. Tego, czy nadal mnie kręcą i czy wciąż chcę się nimi zajmować. Zazwyczaj modyfikuję je nieco, a rdzeń zostaje ten sam.

Tego tak naprawdę chyba sam wciąż nie wiem. Jeszcze niedawno rozpowiadałem, że chciałbym wrócić do tego bohatera, ale być może tę trylogię należy zwyczajnie już zostawić. Pożyjemy, zobaczymy.

Bardzo mi miło tego słuchać, ale myślę sobie, że moim zadaniem jest napisanie dobrej powieści. Cała reszta jest już w innych rękach.

Oczywiście! Każdy autor musi czytać! Ja z w zasadzie nie rozstaję się z książkami. Podczas biegania słucham audiobooków, wieczorem czytam książkę, a rano, jak jadę z synem do szkoły – słuchamy wybranych przez niego powieści. I tak: w kręceniu kółek na bieżni towarzyszy mi Wojciech Chmielarz i jego top-kryminał „Cienie”, rano słuchamy trzeciej części świetnej fantasy dla młodzieży - „Baśnioboru” Brandona Mulla, a wieczorem zaczytuję się w znakomitej „Wyspie” Sigridur Hagalin Bjornsdottir.

Nie wiem czy nadaję się na tego, który powinien oceniać kondycję polskiego kryminału. Chodzą różne słuchy. Że era rozkwitu kryminału się kończy i czas na to, by triumfy zaczął święcić inny gatunek. Z drugiej strony słychać głosy, że polski kryminał jest na znakomitym poziomie. A mnie zwyczajnie trudno to oceniać, bo czytam zaledwie jakiś ułamek powieści kryminalnych spod pióra polskich autorów. Rocznie ukazuje ich się około dwustu. Nie mam szans by zapoznać się chociażby z połową.

Myślę, że bardzo trudno byłoby nam to osiągnąć i nie wiem czy nasza ewentualna powieść spodobałaby się komukolwiek (śmiech). Rzecz w tym, że chociaż z Marcelem mamy przysłowiową sztamę, to jednak nasze pisanie różni się znacząco. Styl snucia opowieści każdy z nas ma zupełnie inny. Sądzę, że co innego kręci nas w tym gatunku i pewnie na tym też polegałaby trudność. Z resztą poradzilibyśmy sobie świetnie.

Szczerze mówiąc chodzi wyłącznie o wygodę. Bardzo polubiłem tę zabawkę i wiem, że jest niezastąpiona, bo daje mi dużo swobody.

Staram się biegać, co pozwala mi się odstresować i zresetować jednocześnie. Więc cenię to sobie i biegam trzy razy w tygodniu. Lubię też modelarstwo plastikowe, do którego wróciłem po latach, ale nadal brakuje mi na to hobby czasu, mimo że mamy z synem świetnie wyposażoną pracownię w piwnicy. Wystarczy tylko tam zejść i można się przenieść do innego świata, porzucić wszelkie codzienne troski. Modelarstwo to znakomity relaks.