Tak

Tyle na ile się czuję, czyli w sam raz.

Takie, o jakim zawsze marzyłam.

Pracą rąk, które są sterowane umysłem i duchem.

Żyję sobie we wszechświecie, na błękitnej planecie, w małym mieście, w dolinie, w domu i w ogrodzie...

Zabawy ze słowami... tak, lubię, ale bawiąc się słowami, trzeba być bardzo ostrożnym. Słowa są jak zaklęcia. Raz wypowiedziane stają się przyczyną zmian, które nadchodzą zwykle wtedy, gdy się ich najmniej spodziewamy, bo zdążyliśmy zapomnieć o tym, że wypowiedzieliśmy zaklęcie.

Wywiad dla ciebie.

Moje córki mają wiele talentów, jak każdy człowiek. Kłopot z talentem jest taki, że nie każdy potrafi go w sobie odkryć, a gdy już odkryje ów talent, to nie zawsze ma chęć pracować nad jego rozwojem. Moje córki odkryły swoje talenty i rozwijają je, i sprawia im to przyjemność.

„Artysta zmartwychwstały", wyd. Novae Res, 2014

Nie mnie o tym pisać. Ja tworzę, bo jestem pisarką. Charakterystyką niechaj się zajmą recenzenci i krytycy oraz co najważniejsze- czytelnicy.
Jeśli chodzi o odbiorców- każdy, kto lubi czytać i trochę się przy tym natrudzić.

Ja sama. Po napisaniu tekstu odkładam go do szuflady na kilka miesięcy. Poczym wyjmuję tekst i ponownie go czytam. Czasem ten zabieg powtarzam kilka razy. Jeśli przeczytam ponownie tekst bez wprowadzania poprawek i z pasją, to kopiuję go w kilkunastu egzemplarzach i wręczam mojemu mężowi, córkom i znajomym. Zależy mi na tym, by tekst przeczytały osoby o różnym wykształceniu i światopoglądzie oraz zróżnicowani pod względem wieku. Ich uwagi są niezwykle cenne.

Teatr założyłam wspólnie z mężem w 1999 roku. W tym roku zakończyliśmy działalność teatralną. Tworzyliśmy go we czwórkę: my i nasze córki. (o teatrze jest dużo w Internecie- Gazeta Wyborcza, TVP 2)

W instytucji Kościoła najbardziej razi mnie wszechobecna hipokryzja. Kościół nie powinien być miejscem, do którego wkracza polityka i biznes. Kościół to ludzie, którzy powinni się wspierać i dzielić miłością, bo Bóg jest miłością. Poza tym, gdy się prześledzi historię Kościoła, nie sposób pominąć zbrodni, które hierarchowie tej instytucji popełniali na niewinnych ludziach.

Książki, czy wspomnienia? Nie mam nic przeciwko celebrytom i ich książkom. Chodzi o wydawnictwa, które chętnie wydają takie książki, ponieważ popularność ich autorów i to, że są znani z telewizji i kolorowych czasopism gwarantuje popyt. Skutkuje to między innymi tym, że w Polsce bardzo mało wydaje się wartościowej literatury (zwłaszcza rodzimej). Debiutujący pisarze mają niezwykle trudny start. Ta sytuacja denerwuje mnie nie tylko jako pisarkę, ale także jako czytelnika. Mam wrażenie, że wydawcy myślą, iż w Polsce wymagających czytelników jest brak. To oburzające. Poza tym duże sieci sprzedające książki w Polsce zarzucają nas przedrukami, które rzadko są na dobrym poziomie, wycofują ze sprzedaży poezję, a twórczość rodzima stanowi tam nikły procent. Ja poszukuję książek, które zmuszą mnie do refleksji, które mną wstrząsną, które mnie poruszą, które wpłyną na mój rozwój. Niestety większość książek pisanych przez celebrytów (poza tym te książki są zwykle tylko firmowane ich nazwiskiem, a pisane przez wynajmowanych redaktorów) to reality show tylko w papierowej wersji.

Zostałam poproszona o przekazanie powieści „Artysta zmartwychwstały" na aukcję organizowaną przez wrocławskie Stowarzyszenie Sztukater. Oni zaproponowali mi udział w zdarzeniu kulturalnym Litera Tura.

Och, nie wymienię jednego, bo lubię muzykę w różnym wykonaniu. Lubię poezję śpiewaną, muzykę klasyczną, muzykę bałkańską, ale także dobrego rocka.

Swego czasu wokalista zespołu QEEN śpiewał „show must go on..." – nawet jeśli twoje serce krwawi, to widowisko musi trwać. Jeśli jesteś artystą licz się z tym, że stanąwszy na scenie musisz z godnością przyjąć zarówno pochwały jak i krytykę. Musisz doprowadzić swój show do końca. Na tym polega dramat tworzenia, bo tworzenie to nie tylko przyjemność.