Mam: Jerzy, ale go nie używam.

Urodziłem się w Gdańsku. Teraz mieszkam w jego okolicach, ale kontaktu z miastem nie utraciłem, chociażby z tego względu, że w Gdańsku pracuję.

Jestem dziennikarzem i redaktorem. To pokrewne zajęcia, które jednak wzajemnie się dopełniają. Z jednej strony mam luksus opisywania świata, z drugiej wpływania na kształt gazety.

Jeżeli mówimy o informacjach bieżących, tzw. newsach, to faktycznie szybko tracą one na aktualności. Znaczna część mojej pracy polega na pisaniu większych tekstów, np. reportaży, a te starzeją wolniej. Albo wcale. Bywa, że są jedynym śladem po ludziach, którzy odeszli. Pamiętam, jak któregoś razu, po śmierci jednego z moich bohaterów, dostałem maila od młodej dziewczyny: „Chciałam podziękować za artykuł o dziadku, który teraz zapewne nie tylko dla mnie, ale i dla całej naszej rodziny zyskał wielką wartość". To słowa, które najlepiej oddają sens mojej pracy.

Jeżeli mówimy o beletrystyce, to debiutancką książką był zbiór opowiadań „Szepty", który ukazał się w 2010 roku nakładem wydawnictwa Oficynka. Wcześniej jedno z opowiadań zostało zamieszczone w antologii „Tajemnica Neptuna", będącej pokłosiem konkursu na kryminał gdański. W tym roku pojawiła się powieść „Oblężenie". Wydawcą ponownie jest Oficynka. Tak się złożyło, że zaczynała ona działalność od publikacji „Szeptów", więc mamy do siebie sentyment.

Generalizując, zajmuję się historią Gdańska i Pomorza, więc siłą rzeczy moimi czytelnikami są osoby zainteresowane tematyką pomorską. Inna sprawa, że „Szepty" znalazłem w katalogach zagranicznych bibliotek, więc być może zanadto upraszczam sprawę.

Patrząc na Polskę, postrzegamy ją przez pryzmat pewnego uniwersalizmu, gdzie wspólnym mianownikiem są wódka i bociany (śmiech). Dopiero podróżując po kraju widzimy, że każdy region ma swoją specyfikę. Zastanówmy się, ile mieszkańcy Pomorza wiedzą o Śląsku? Albo Ślązacy o Kaszubach... Opowiadania zawarte w „Szeptach" pokazują skomplikowaną historię naszego regionu, która bynajmniej nie jest biało-czarna. Przez lata przekonywano nas, że Niemcy zawsze są źli, a Polacy dobrzy. W rzeczywistości sprawa jest bardziej skomplikowana.

Niemało. Tyle że traumą u tych ludzi była nie tyle służba w Wehrmachcie, co samo doświadczenie wojny. Do dziś niektóre z tych osób nie mogą zrozumieć, jak to się stało, że ni stąd, ni zowąd znalazły się w rosyjskim stepie albo w Afryce. Widać, wichry wojny rzucają człowieka daleko...

Owszem, zdobyłem kilka nagród, ale najchętniej przyznaję się do wygranej w konkursie na gdański kryminał. Stała się ona dla mnie impulsem do zajęcia się literaturą na poważnie. Poza tym znalazłem się wśród szczęściarzy, którzy nie muszą rozsyłać maszynopisów po wydawnictwach. Od razu dostałem propozycję publikacji.

Zawsze żona. Też jest redaktorem, więc potrafi spojrzeć na teksty naprawdę krytycznym okiem.

Nie mam, chociaż podobno to użyteczny gadżet.

Zostałem zachęcony do przyjazdu przez jedną z uczestniczek.

Oglądanie brytyjskich seriali kryminalnych. Sprawia mi to równie wielką przyjemność, co słuchanie opowieści ludzi starszych. Jestem kolekcjonerem wspomnień.

Pink Floyd. I to się chyba już nie zmieni (śmiech)

Niedawno wróciłem do „Pieśni ostatniego minstrela" Waltera Scotta w przekładzie Jana Kasprowicza. Podobała mi się w czasach licealnych, a teraz zaczyna mnie inspirować literacko. Jak? Tego nie mogę na razie zdradzić.
Ponad Roslinem noc się pali:
Światłość, nad zamkiem gorejąca,
Szersza od watry w górskiej hali,
Stokroć czerwieńsza od miesiąca.
Żar nad Roslinem ponad żary
Zrumienił w okrąg leśne zręby:
Hawthorndzkie widzą go pieczary,
Drydenskiej puszczy widzą dęby.
Kościół zamkowy cały w łunie,
Roslińskich grób to jest rycerzy:
Każdy z baronów miast w całunie,
W zbroi, bez trumny tutaj leży.
Snadź wszystko pali się dokoła,
Zakrystia, ołtarz w ogniach płonie,
Kolumn liściaste płoną czoła,
Umarłych wojów płoną bronie!
Goreją blanki i wierzeje,
W rozety arkad strojne mury:
Tak się to zawsze tutaj dzieje,
Gdy ma z Saint Clairów umrzeć który.
Dwudziestu panów na Roslinie
Jest pogrzebionych w tym kościele,
Morze ma tylko w swej głębinie
Umiłowaną Rozabellę.
Gromnice, dzwony, psalmów tony
Wszyscy z Saint Clairów zmarłych mieli;
Jęk li ponury wód i wichury
To pogrzeb był lubej Rozabelli.