Tak.

W 1980.

W grodzie Kraka spędziłem pierwsze dwadzieścia cztery lata życia. Potem ożeniłem się i przeprowadziłem w okolice Niepołomic – to ciche i spokojne miejsce co bardzo sobie chwalę.

Od dziecka lubiłem snuć opowieści. Jak to zwykle z chłopakami bywa, grałem w piłkę, interesowałem się samochodami, ale to właśnie pisanie sprawiało mi najwięcej przyjemności. Długopis lub maszyna do pisania – to były rzeczy, przy których mogłem ślęczeć godzinami. Czułem wewnętrzną potrzebę dzielenia się z innymi tym co podpowiadała mi wyobraźnia. Chciałem zajmować innych ciekawymi historiami, bawić, wzruszać, opowiadać rzeczy, które w jakiś sposób są intrygujące. Pierwszy składny tekst, napisałem w wieku dziewięciu lat. Z perspektywy czasu darzę go wielkim sentymentem, ale jeśli chodzi o wykonanie... no cóż, powiedzmy, że redaktor się nie popisał;)

Lubię się pośmiać. Wydaje mi się, że pomimo wielu wspaniałych cech narodowych jesteśmy dość marudnym narodem. Wiecznie coś rozpamiętujemy, coś przeżywamy na coś się oburzamy, kogoś przeklinamy etc. Z roku na rok ludzie zamieniają się w takich ponuraków i chyba dobrze byłoby mieć tych powodów do śmiechu jak najwięcej.

Niekoniecznie. Ważne jest z czego się śmiejemy. Dobra komedia musi coś sobą reprezentować, musi mieć jakość, bo ludzie nie będą śmiali się z byle czego. Poziom większości dzisiejszych kabaretów uważam za bardzo słaby, nie lepiej jest z filmem. Czy z moimi komediami jest inaczej? Nie mi to oceniać, choć zdziwiłbym się gdyby ktoś powiedział: "słuchaj, gościu, przeczytałem Twoją książkę i nie zaśmiałem się ani razu".
Komedia w literaturze to trudny gatunek, autor nie może polegać tutaj na bodźcu wzrokowym, ani słuchowym, a przecież tak często to właśnie one prowadzą nas do śmiechu. Pamiętajmy jednak, że wyobraźnia to potężne narzędzie.

Miałem dwie takie próby, przy czym jeden z tych utworów jest bardziej tragikomedią. Póki co utwory te zalegają szufladę, bo trzeba poświęcić im jeszcze trochę czasu, niemniej kiedyś z pewnością do nich wrócę.

Tak, nasz rynek wydawniczy jest bardzo silny w tym segmencie, niemniej komedii w nim jak na lekarstwo. Dlaczego więc nie pośmiać się z tego, o czym inni piszą na poważnie?

Heh, istotnie, trudno o takie. A tak poważnie, to nie chcę uchodzić za obrazoburcę. Nie chcę szokować czy wywoływać zgorszenia. To naturalne, że każdy ma swój próg tolerancji. Nie każdy będzie się śmiał z tego samego. Nie można pisać dla wszystkich. Uważam jednak, że Kościół to dobry materiał na komedię. Podam Ci przykład; Średniowieczni zakonnicy podczas posiłków zobowiązani byli do zachowania milczenia. Posługiwano się znakami migowymi. I tak na przykład Benedyktyn gdy chciał by podano mu musztardę, wtykał sobie dwa palce do nosa. Uważam, że z tego typu sytuacji można zrobić naprawdę wesołą scenkę.

Moja żona. Bardzo liczę się z jej opinią. Ona dużo czyta i co ważne, potrafi być brutalna w swoich osądach;)

To prawdziwa uczta wyobraźni. Gram z przyjaciółmi i z małżonką. Rpg pozwala nam przenieść się na parę godzin do innego świata, przez ten czas możemy obcować z bohaterami, których nigdy nie spotka się w rzeczywistym świecie. To wspaniała rozrywka, której dorównuje tylko książka. Dobra książka.

Jak najbardziej, i nierzadko powtarzam ją sobie pod nosem. Na pohybel!

Organizator skontaktował się z moim wydawcą i tak informacja dotarła do mnie. Gdy dowiedziałem się o tej imprezie, nie mogłem odmówić. Jestem przekonany, że to będzie wspaniała zabawa dla autorów i czytelników.

Przez wiele lat byłem oddany muzyce metalowej. Teraz więcej radości znajduje w muzyce klasycznej i filmowej, choć sercem pozostanę chyba przy ciężkim brzmieniu na zawsze. Co do wokalisty, to mam wielu faworytów od Dana Swano z Edge of Sanity po Pavarottiego.

Jeśli chodzi o pisanie, to kolejna część komedii i dramat opowiadający o łotrzykach czternastowiecznego Londynu.

By być na luzie ;)