Od jakiegoś czasu – tak. Większość życia funkcjonowałam tylko z jednym imieniem. Kilka lat temu przystąpiłam do bierzmowania, w efekcie czego otrzymałam drugie imię. Konstancja. Wybrałam je nie bez przyczyny, choć nie z powodów, jakie przeważnie stoją za wyborem imienia z bierzmowania. Nie mam żadnego szczególnego stosunku do świętej Konstancji. Imię Konstancja jest dla mnie ważne przez swoje znaczenie. Constans, czyli coś stałego. To coś, czego całe życie mi brakowało – i wokół mnie, i we mnie.

owiedzenie, jaki jest mój Znak Zodiaku oznaczałoby, że przywiązuję do tego jakąkolwiek wagę. Kiedyś, owszem, przywiązywałam i to dużą. Teraz jest to dla mnie zabobon, którego nie rozumiem. Nie rozumiem dlatego, że wydaje się w nim być ziarno prawdy. Wiara w poszczególne Znaki Zodiaku i cechy im przypisane znajduje pewne odzwierciedlenie w rzeczywistości. Znam osoby urodzone w podobnymczasie, co ja i faktycznie nasze charaktery są pod wieloma względami podobne. Nie wiem dlaczego tak jest. Ale przekonałam się na własnej skórze, jak niebezpieczne mogą być, nie tylko okultyzm, ale nawet „zwykłe" horoskopy czy zabobony. Odrzucam to i staram się trzymać jak najdalej.

Mam dyplom z „zarządzania branżą spożywczą w hotelarstwie" (wiem, niezbyt zgrabnie to brzmi, ale tak wygląda w tłumaczeniu na język polski) z Swiss Hotel Management School w Szwajcarii oraz dyplom z geografii na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie.

Z zawodu jestem hotelarzem i geografem, ale jeśli to pytanie odnosi się do tego, czym się obecnie zajmuje, to odpowiedź jest zupełnie inna – jestem pisarką.

Trzydzieści dwa. Piękny wiek. Jeszcze przed kryzysem wieku średniego, a już po okresie zawirowań młodości.

Mój syn w tym roku skończy trzy lata. Otrzymał imię Szymon, po świętym... Piotrze. „Szymon" oznacza „Bóg wysłuchał". Nie mógłby nosić bardziej adekwatnego imienia.

Haha, wręcz przeciwnie. W życiu mieszkałam w tak wielu różnych miejscach, że właściwie mam problem, gdy ktoś pyta mnie, skąd jestem. Jak na standardy mojego życia, to w Bukowinie Tatrzańskiej (miejscu, w którym obecnie mieszkam) jestem już bardzo długo.

„Wiosna po wiedeńsku", 2014, Wydawnictwo JanKa.

Zwyczajnie – rozesłałam powieść do wydawnictw, a Wydawnictwo JanKa było tym, które dało mi pozytywną odpowiedź.

Moja twórczość jest przede wszystkim bardzo moja. Nikim się nie inspiruje, nikim nie sugeruje, nikogo nie chcę naśladować albo prześcignąć. Wprawdzie porównania mojej powieści do kryminałów Joanny Chmielewskiej sprawiają mi przyjemność, to jednak nigdy nie miałam na celu być „następczynią Chmielewskiej", jak nazwała mnie jedna z recenzentek (czym, przyznaje, wprawiła mnie w zadowolenie).
Jestem zmienna i trudna do zaszufladkowania, i taka też jest moja twórczość. Każda z moich powieści jest inna, reprezentuje inny gatunek literacki. Choć oczywiście istnieją także pewne stałe elementy, przewijające się we wszystkich moich książkach.
Do tej pory śmiało odpowiadałam, że piszę głównie dla kobiet. Lecz właśnie zabrałam się za nową powieść, która będzie, myślę, uniwersalna – dla odbiorców bez względu na płeć, wiek, itd.

Mój mąż.

Trzeba tu rozróżnić dwa byty – stronę www i fanpage. Bo prowadzenie strony www nie wymaga praktycznie żadnego zaangażowania czasowego. Strona jest statyczna, znajdują się na niej najważniejsze informacje, trochę odnośników. Dodatkowo, wykonaniem i obsługą strony zajmuje się mój mąż.
Natomiast, mam także oficjalny profil na fb i w jego prowadzenie faktycznie jestem zaangażowana. Dzięki niemu mam żywy kontakt z czytelnikami (co jest dla mnie bardzo ważne), poznałam wiele fantastycznych osób, nawiązałam kontakty branżowe, wzięłam (i w najbliższej przyszłości wezmę) udział w różnych imprezach i wydarzeniach.
Ale - nadal – to nie pochłania zbyt wiele czasu. Dodanie zdjęcia czy postu raz, dwa razy dziennie – ile w tym czasie mogłabym napisać? Akapit? Stronę?
Poza tym, dla mnie bycie pisarką, to nie tylko siedzenie nad klawiaturą i tworzenie następnych rozdziałów. To także ciągłe poszukiwanie inspiracji, poznawanie, obcowanie. Im więcej doświadczasz, tym więcej możesz napisać.

Coś rzuciło mi się w oczy na fb, otrzymałam także wiadomość od organizatorów, ale ostatecznie do udziału przekonał mnie mój wydawca.

Nie jestem w stanie wybrać jednego. Słucham głównie metalu. Właściwie – wyłącznie metalu.Moje ulubione zespoły to Disturbed i Five FingerDeathPunch (tak, wiem, osobliwa nazwa) – oba na pierwszym miejscu. Zaraz za nimi Godsmack oraz Slipknot z najwspanialszą piosenką świata – „Snuff". O tej muzyce będzie co nieco w mojej następnej powieści. Bo muzyka jest dla mnie niezwykle ważna, w pewien sposób mnie określa, dociera do jakiś dziwnych poziomów jestestwa, o których na co dzień nie mam pojęcia.

Długo myślałam nad odpowiedzią na to pytanie. Mam trzy ulubione cytaty, ale żaden z nich w najmniejszym nawet stopniu nie koresponduje z treścią naszej rozmowy. Mam także dziesiątki ulubionych tekstów. Tekstów, które sprawiają, że myślę: to o mnie! Tekstów, których uwielbiam słuchać. Ale wyrywanie jakiegoś fragmentu z kontekstu, nie oddaje całego jego charakteru.
Odsyłam do mojej drugiej powieści, która pojawi się w księgarniach w przyszłym roku. W niej będzie można znaleźć moje ulubione muzyczne cytaty. I dużo więcej, oczywiście.