Anna Tabak

Pomysł pojawił się bardzo dawno temu, gdy byłam jeszcze uczennicą liceum. Pamiętam, że były wakacje, a ja miałam mnóstwo wolnego czasu i kursowałam tam i z powrotem do biblioteki, za każdym razem przynosząc reklamówkę pełną książek. Właśnie wtedy, podczas czytania jakiejś lekkiej, kobiecej książki o miłości, po raz pierwszy pomyślałam: „a może ja też mogłabym coś podobnego napisać?”. Ogólny zarys historii powstał w mojej głowie bardzo szybko, jednak mnóstwo czasu minęło, zanim dokończyłam powieść i uwierzyłam, że warto podzielić się nią z innymi. Aśka jest postacią całkowicie fikcyjną, nie wzorowałam się na żadnej znanej mi osobie ani bohaterce literackiej.

Słyszałam, że trudno jest wydać pierwszą książkę… w takim razie mnie wyjątkowo się poszczęściło. Wysłałam tekst do kilkunastu wydawnictw i nastawiłam się na kilka tygodni/miesięcy czekania na odpowiedzi, o ile w ogóle jakieś otrzymam. Tu miła niespodzianka: Zysk i S-ka odpowiedziało pozytywnie już po ok tygodniu. Wzięłam to za dobry znak i właśnie z tym wydawnictwem nawiązałam współpracę. Zanim powieść została wydana, zamieszczałam jej fragmenty na swoim blogu annatabak.pl. Nigdy się z tym nie kryłam, więc rodzina i znajomi wiedzieli, że próbuję swoich sił w pisaniu. Zawsze mnie wspierali, a teraz gratulują i cieszą się razem ze mną.

Tak. Choć jest to raczej „kobieca” lektura, mąż już od samego początku śledził fragmenty pojawiające się na blogu

Większość opinii jest bardzo pozytywnych, to cieszy i motywuje do dalszego pisania. Natomiast jeśli chodzi o te nieliczne negatywne głosy, to kilka lat prowadzenia bloga nauczyło mnie odróżniać konstruktywną krytykę od hejtu – z tej pierwszej staram się wyciągać wnioski, tym drugim zupełnie się nie przejmuję.

Pozwolę sobie zacytować słowa pani Reginy Brett: „Pisarzem jest ten, kto pisze. Jeśli chcesz być pisarzem, pisz”. Dla osób marzących o literackim debiucie mam więc tylko jedną radę: pisać, pisać i jeszcze raz pisać. Nie poddawać się i nie zniechęcać, nawet jeśli trzeba trochę poczekać na efekty.

Książkę kończyłam pisać, gdy zostałam mamą. Trudno było mi znaleźć w ciągu dnia wolną chwilę, pisałam najczęściej w trakcie drzemek synka. A wtedy zwykle samej zamykały mi się oczy… Gdy teraz o tym myślę, to podziwiam samą siebie za motywację i upór. A najłatwiej? Staram się pisać o tym, co jest mi choć trochę bliskie i znane, dlatego stosunkowo łatwo przyszło mi opisywanie perypetii młodej dziewczyny studiującej w Krakowie – w końcu sama nie tak dawno byłam taką dziewczyną.

Tak, pracuję nad kolejną książką. Mogę zdradzić, że jest to powieść obyczajowa. Tym razem główna bohaterka jest dojrzalsza, bardzo ambitna i na pewno trudniej ją polubić niż roztrzepaną Aśkę z „Bursztynowego anioła”. W powieści poruszyłam kilka dość trudnych tematów i gorąco liczę na to, że przypadnie ona do gustu również nieco starszym czytelniczkom.