Domek Nad Jeziorem Borzymskim [2026]

Są takie historie, które nie próbują krzyczeć dramatem. Nie szokują na siłę, nie budują napięcia wielkimi zwrotami akcji, a mimo to trafiają dokładnie tam, gdzie powinny. „Domek nad jeziorem Borzyńskim” jest właśnie jedną z nich. To opowieść cicha, momentami wręcz duszna od emocji, ale przez to niezwykle prawdziwa. Taka, przy której człowiek łapie się na tym, że coraz częściej odkłada książkę na chwilę tylko po to, żeby pomyśleć.

Ta historia od początku mocno opiera się na emocjach i relacjach. Nie dostajemy tutaj idealnych bohaterek ani bajkowego świata, w którym wszystko można naprawić jednym ruchem. Oliwia i Monika są kobietami zmęczonymi życiem, oczekiwaniami innych i przekonaniami, które wpajano im od dziecka. I właśnie ten motyw uderzył mnie najmocniej.

To nie jest książka wyłącznie o siostrach. To książka o kobietach wychowanych w poczuciu, że ich wartość zależy od tego, czy spełniają cudze oczekiwania. O tym, jak łatwo zatracić samą siebie, kiedy przez lata słyszy się, że samotność jest porażką, a stawianie siebie na pierwszym miejscu egoizmem.

Autorka bardzo dobrze pokazała mechanizm pokoleniowej traumy. Tego, jak słowa wypowiadane przez rodziców potrafią zostać w człowieku na lata i wpływać na każdy wybór. Nie w sposób przesadzony czy sztucznie dramatyczny. Właśnie odwrotnie. Tutaj wszystko wydaje się boleśnie realne.
Oliwia jest bohaterką, którą momentami miałam ochotę po prostu przytulić. Kobieta żyjąca dla innych, stale spychająca własne potrzeby gdzieś na bok, próbująca zasłużyć na akceptację i święty spokój. Jej codzienność przytłacza. I chyba właśnie dlatego moment odziedziczenia domku staje się dla niej czymś więcej niż tylko spadkiem. To namiastka wolności. Pierwsza myśl, że może istnieć życie inne niż to, które dotąd prowadziła.

Borzyń również ma tutaj swój klimat. Domek nad jeziorem nie jest wyłącznie tłem wydarzeń. To miejsce żyje własną atmosferą. Trochę melancholijną, trochę tajemniczą, momentami wręcz niepokojącą przez krążące wokół niego legendy. Bardzo podobało mi się to, że autorka nie zrobiła z tego pełnoprawnego thrillera czy horroru, ale delikatnie wplotła w historię coś nieoczywistego. Dzięki temu książka zyskuje specyficzny klimat i wyróżnia się na tle typowych obyczajówek.
Monika z kolei wzbudzała we mnie ogrom emocji. To bohaterka, której decyzje bolą, bo człowiek widzi, do czego prowadzą, a jednocześnie poniekąd rozumie, dlaczego je podejmuje. Myślę, że wiele kobiet może odnaleźć w niej część siebie albo kogoś ze swojego otoczenia.

Najbardziej podoba mi się jednak to, że ta książka nie próbuje udawać, że zmiana jest łatwa. Tutaj nie ma magicznego momentu, po którym bohaterki nagle odzyskują pewność siebie i zaczynają nowe życie. To proces. Bolesny, powolny i pełen potknięć. Dzięki temu całość wypada bardzo autentycznie.
Ogromnym plusem jest również sposób, w jaki została poprowadzona narracja. Wszystko czyta się lekko, ale pod tą lekkością kryje się naprawdę dużo emocji. To jedna z tych książek, które nie potrzebują wielkich scen, żeby zostawić coś w człowieku. Czasem wystarczy jedno zdanie albo pozornie zwyczajna rozmowa.
Podobało mi się też pokazanie różnych rodzajów samotności. Bo w tej historii samotna nie jest tylko osoba bez partnera. Samotność może istnieć również w związku, w domu pełnym ludzi, w codzienności podporządkowanej innym. I właśnie to wybrzmiało tutaj bardzo mocno.

„Domek nad jeziorem Borzyńskim” porusza trudne tematy, ale robi to z wyczuciem. Nie epatuje cierpieniem, nie próbuje na siłę wywoływać łez. Zamiast tego daje emocje, które przychodzą stopniowo. Cichy smutek, frustrację, momentami bezsilność, ale też nadzieję. Taką spokojną i ostrożną.
To książka o odzyskiwaniu siebie. O tym, że czasem największą odwagą nie jest walka z całym światem, tylko powiedzenie „dość” temu, co nas niszczy. O kobietach, które przez lata żyły tak, jak oczekiwali inni, aż w końcu zaczęły zadawać sobie pytanie, czego same właściwie chcą.
I myślę, że właśnie dlatego ta historia działa tak dobrze. Bo mimo całej fabuły, miejsca akcji i rodzinnych dramatów, najważniejsze pozostają tutaj emocje. Bardzo prawdziwe i bardzo ludzkie.

Oliwia, mieszkanka Śląska, pewnego dnia otrzymuje nieoczekiwaną wiadomość. Otóż zaprzyjaźniona z rodziną kobieta umiera, a w spadku zapisuje kobiecie swój dom położony w pięknej okolicy nad Jeziorem Borzymskim. Oliwia decyduje się przyjąć spadek ku wielkiemu rozczarowaniu zarówno swojej rodziny, jak i jej partnera. Okazuje się, że każdy ma pomysł na wykorzystanie darowizny… Co zrobi Oliwia? Jak potoczą się jej losy? Dzisiaj zapraszam Cię na niespieszną opowieść o losach pewnej kobiety… Gotowi? To zaczynamy!

KIM JEST AUTORKA?
Zanim jednak zanurzymy się w świat Oliwii, pozwól, że w kilku słowach przedstawię Ci autorkę powieści „Domek nad Jeziorem Borzymskim”, czyli Agnieszkę Łepki.
Autorka jest absolwentką wydziału pedagogiki Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach oraz studiów podyplomowych w Częstochowie. Zawodowo jest związana z pomocą społeczną. Aktualnie mieszka na Śląsku na obrzeżach Dąbrowy Górniczej. Uwielbia książki, podróże, samochody oraz wyprawy do lasu w poszukiwaniu grzybów. Już jako nastolatka pisała pierwsze opowiadania, które jednak nie ujrzały światła dziennego. Do swojej pasji powróciła dopiero po upływie 30 lat. W jej dorobku literackim odnajdziesz już pięć książek: „Inna”, „Na własnych warunkach”, „Lekarstwo na miłość”, „Pokochaj mnie wreszcie!”, „Domek nad Jeziorem Borzymskim”, a szósta powieść „Pechowe wakacje” ma ukazać się już w drugiej połowie czerwca.

DOMEK NAD JEZIOREM BORZYMSKIM
Skoro już, chociaż trochę, poznaliśmy panią Agnieszkę, zapraszam Cię teraz do świata Oliwii.
Kobieta mieszka na Śląsku w Dąbrowie Górniczej wraz ze swoim partnerem. Kobieta jest bezdzietną rozwódką, natomiast jej partner Tymon ma ich dwójkę – dorosłego syna oraz nastoletnią córkę. Oliwia ma również siostrę Monikę, która mieszka z matką w tym samym mieście.
Mama kobiet jest osobą, tak zwanej starej daty. Od małego wpajała córkom, że bycie starą panną czy też rozwódką to wielki wstyd. Zbliżająca się do czterdziestki Monika już raz miała stanąć na ślubnym kobiercu, jednak jej narzeczony nie pojawił się w kościele. Obecnie, mająca trudności z utrzymaniem pracy dziewczyna, poszukuje wręcz na siłę partnera. Umawia się na kolejne randki z mężczyznami z aplikacji… Czy odnajdzie swoją drugą połówkę?

Jak już wspomniałam, pewnego dnia Oliwia otrzymuje w spadku domek nad Jeziorem Borzymskim, położonym na Pojezierzu Zachodniopomorskim. Przyjaciółka rodziny nie miała własnych dzieci. Już jako dziewczynka Oliwia spędzała praktycznie każde wakacje ze starszą panią, która, w przeciwieństwie do jej najbliższej rodziny, nie faworyzowała Moniki. Wiesz, rodzice przez całe życie twierdzili, że młodsza z córek ma całe życie pod górkę, a obowiązkiem jej siostry jest jej pomagać.
Po otrzymaniu spadku nagle do Oliwii odzywa się kolejno cała rodzina, zarówno jej, jak i jej partnera. Każdy bowiem uważa, że kobieta powinna sprzedać dom i podzielić się pieniędzmi z bliskimi… Wbrew wszystkim kobieta podejmuje zupełnie inną decyzję…
Jak potoczą się losy Oliwii i jej bliskich? Czy kobieta ugnie się pod naciskami otoczenia?
Zapraszam Cię serdecznie po sięgnięcie po książkę „Nad Jeziorem Borzymskim”.

NA ZAKOŃCZENIE SŁÓW KILKA
Powieść „Nad Jeziorem Borzymskim” jest moim pierwszym spotkaniem z panią Agnieszką Łepki. I to wielce udanym. Pewnego majowego popołudnia rozsiadłam się w ulubionym fotelu, zaopatrzona w wielki kubek z herbatą. I niemalże od pierwszej strony zanurzyłam się w świecie Oliwii. Dla mnie największym atutem jest lekkie pióro i styl pisania autorki oraz wciągające analizy przeżyć i uczuć naszych bohaterów.
Oczarowana powieścią „Domek nad Jeziorem Borzymskim” sięgnęłam również po inne książki pani Agnieszki. Za sobą mam już „Pokochaj mnie wreszcie!”, opowieści o kobiecie, uważanej przez wszystkich za szarą myszkę. Dla mnie to historia o przemianie kobiety, która początkowo, poza pracą zawodową, zajmuje się całym domem, siebie zostawiając na sam koniec. Zmiana fryzury i garderoby oraz sukces zawodowy powodują, że kobieta z szarej myszki przemienia się w kobietę sukcesu. Genialne!
Jeśli zatem zaczytujesz się w powieściach obyczajowych, najlepiej polskich autorek, to zachęcam Cię z całego serca do sięgnięcia po powieść „Domek nad Jeziorem Borzymskim”. Do przeczytania!

„Domek nad jeziorem Borzymskim” to piąta powieść autorstwa Agnieszki Łepki. Poprzednich książek autorki nie czytałam.

Fabuła powieści toczy się wokół życia dwóch sióstr – Moniki i Oliwii. Choć są dorosłymi kobietami, dźwigają na sobie ciężar pokoleniowej traumy. Zdaje się też, że choć są tak blisko spokrewnione, pochodzą z różnych światów.

Oliwia łatwo zapomina o sobie – ważniejsze jest dla niej zaspokajanie potrzeb partnera Tymona i jego dzieci. Każde z tych dzieci ma z inną partnerką, co dodatkowo jeszcze bardziej komplikuje sytuację w patchworkowym czworokącie: rodzic-ekspartnerki-macocha-dzieci. Tym bardziej, że pociechy są wyrachowane i wykorzystują każdą możliwą okazję, żeby zmanipulować Tymona. Tu trzeba zaznaczyć, że Tymon ma klapki na oczach i dla swoich dzieci zrobiłby wszystko. Niejednokrotnie stawiał po stronie dzieci zamiast po stronie Oliwii. Nie był idealnym partnerem – wręcz przeciwnie – był mężczyzną zakochanym w sobie i samolubnym. Oliwia stara się także na co dzień pomagać swojej mamie, która ma trudny charakter, łatwo krytykuje i jest wiecznie ze wszystkiego niezadowolona. Nie docenia wkładu i zaangażowania Oliwii, skupiając się na drugiej ze swoich córek, Monice. Motywacją takich podwójnych standardów było w jej przekonaniu to, że Oliwia jest zaradna i zawsze sobie poradzi, a Monice trzeba pomóc.

Monika nie jest postacią jednoznaczną i szczerze mówiąc, trudno darzyć ją szczerą sympatią. Kobieta przede wszystkim chce zerwać z łatką „starej panny”, która bardzo jej ciąży i w jej opinii jest powodem do wstydu. Z tego powodu decyduje się na małżeństwo z mężczyzną, którego nie kocha. Warto wspomnieć, że strach przed staropanieństwem nie wziął się znikąd. Matka Oliwii i Moniki, Maria, chciała jak najszybciej wydać za mąż swoje córki, żeby nie stały się one lokalnym pośmiewiskiem.

Nic dziwnego, że osiągnęła siłą efekt zupełnie odwrotny do zamierzonego i sprawiła, że obie jej córki były nieszczęśliwe.
Relacje rodzinne jeszcze bardziej się komplikują, kiedy Oliwia otrzymuje w spadku tytułowy, stary domek nad jeziorem Borzymskim. Kobieta po raz pierwszy życiu czuje, że los się do niej uśmiechnął i że być może i ją czeka lepsze jutro. Wydaje jej się, że właśnie tam, nad jeziorem może stworzyć swój życiowy azyl. Mimo że o domu krążą mroczne, niepokojące legendy. Ale nie to jest głównym problemem Oliwii. Okazuje się, że pozostali członkowie rodziny są oburzeni, że to nie oni otrzymali domek w spadku.

Każdy rości sobie do niego pretensje – naciskają na kobietę, żeby sprzedała nieruchomość, a pieniędzmi się podzieliła. Taki pomysł wysuwa nawet były mąż Oliwii, z którym już nic ją nie łączy. Tymon także chciałby mieć udział w spadku – mógłby za te pieniądze jeszcze bardziej rozpieszczać dzieci. Swoje trzy grosze wtrąca też Maria, twierdząc wprost, że Oliwia powinna oddać dom siostrze, która jest nieszczęśliwa, bo „nic jej w życiu nie wychodzi”. Oliwia jednak łapie wiatr w żagle, nabiera pewności siebie i chyba po raz pierwszy w życiu próbuje świadomie zawalczyć o własne szczęście – a nie szczęście wszystkich wokół.

„Domek nad jeziorem Borzymskim” to powieść obyczajowa skupiająca się na trudnych rodzinnych relacjach. Podczas lektury czytelnik ma styczność z całą plejadą osobowości i charakterów. Sporo tu osób samolubnych, zadufanych w sobie, twierdzących, że wszystko się im należy. Tkwiąca w epicentrum tego rodzinnego chaosu Oliwia dojrzewa, ściąga klapki z oczu i postanawia być szczęśliwa. Po prostu. W miejscu, które samo wybrało ją na swoją opiekunkę. Polecam fanom powieści obyczajowych, w których pierwsze skrzypce grają skomplikowane rodzinne relacje.

Domek nad jeziorem Borzymskim wydawał się po kilku stronach lekturą lekką i przyjemną. Byłam przekonana, że będzie to obyczajówka jakich wiele, idealna na letnie, długie wieczory. Nie miałam pojęcia jak bardzo się mylę.

Dwie siostry- dwie zupełnie inne, różniące się od siebie pod każdym względem. Monika- stara panna wciąż mieszkająca z matką, która o niczym innym nie myśli jak tylko o tym żeby córka znalazła męża. Oliwka - po rozwodzie, w związku z facetem, który ma dwoje dzieci z dwoma różnymi kobietami. Każda z nich oczekuje czegoś innego. Jedna samodzielna, próbująca stworzyć idealny, szczęśliwy związek. Druga ciągle szukająca mężczyzny aby spełnić oczekiwania matki. Wszystko się komplikuje gdy Oliwka w spadku bo dalekiej sąsiadce dostaje dom nad jeziorem Borzymskim. Nagle wszyscy sobie przypominają o wyrodnej córce, która się rozwiodła nawet syn i córka jej obecnego partnera wraz ze swoimi byłymi partnerkami.

Powieść okazała się książką opowiadającą o trudnych relacjach rodzinnych. Autorka skupiła się na przedstawieniu obrazu rodziny, która na pozór wydaje się idealna, poukładana a tak naprawdę skrywająca sekrety rodzinne. Matka trudna na co dzień w życiu codziennym, córka będąca ciągle pod jej presją i presją rodziny bo jak to może być żeby kobieta po trzydziestce była bez męża i dzieci?? O drugiej córce się nie rozmawia bo to przecież wstyd na całą okolicę, że się rozwiodła. Ewidentnie zachwiane relacje rodzinne i można wręcz powiedzieć, że skrzywione. Skrzywione do tego stopnia, że matka aby znowu nie być na językach sąsiadów i bliskich akceptuje fakt, że schwytany w końcu mąż dla Moniki może ją bić, znęcać się nad nią a matka zawsze powie, że pewnie Monisia zrobiła coś nie tak i zasłużyła na gniew ukochanego...

Czytając tę powieść zastanawiałam się jak można być taką matką, dla której ważniejsze jest co powiedzą sąsiedzi niż szczęście swojego dziecka. Przecież to jest totalnie chore. Takie osoby powinny nadawać się do leczenia bo to nie jest normalne. Oliwka z kolei jako druga córka nie mająca za dużego kontaktu z matką wychodzi na tym chyba lepiej i sama próbuje ułożyć sobie życie tak żeby osiągnąć szczęście. Mam wrażenie, że chyba wyszła na tym najlepiej a Monika odcinając się w końcu od toksycznej matki ma również szanse na bycie szczęśliwą. W tej całej rodzinie matka okazuje się najbardziej toksyczną osobą. To ona sprawia, że psuje całą rodzinę i skazuje swoje córki na skomplikowane życie.

Ta powieść jest nieprawdopodobnie realistyczna i ukazująca prawdę. Jest to opowieść taka slodko- gorzka. Pomimo wielu smutnych scen, można tu również odnaleźć zabawne sceny, które powodują, że powieść nie jest ciężka, przytłaczająca. Daje na pewno do myślenia i pozwala zastanowić się nad tym co w życiu liczy się najbardziej i czym się kierować w życiu. Niekoniecznie musi to być mama, która na pewno nas kocha ale niestety czasami jest toksyczną osobą.

"Ludzie nie lubią gdy innym się poszczęści, nawet ci bogaci."

Przyznam Wam szczerze, że odkładając „Domek nad Jeziorem Borzymskim”, musiałam chwilę posiedzieć w ciszy i po prostu pooddychać. To jedna z tych historii, które wchodzą pod skórę nie dlatego, że są nierealne, ale właśnie dlatego, że są do bólu prawdziwe i dotykają strun, które każda z nas ma w sobie głęboko ukryte. Agnieszka Łepki stworzyła opowieść, która jest jak lustro – momentami trudno w nie patrzeć, bo odbicie bywa niewygodne, ale ostatecznie przynosi ono pewnego rodzaju oczyszczenie.

Jaka to była piękna książka, a przy tym niesamowicie życiowa i uderzająca w najczulsze punkty. Często łapałam się na tym, że podczas lektury czułam narastającą irytację na bohaterki, na ich bierność i to wieczne stawianie cudzych potrzeb nad własnymi. Jednak szybko przyszła refleksja, że ten gniew nie był skierowany w nie, a raczej w cząstkę mnie samej, którą tam dostrzegłam. Czasami denerwują mnie osoby, które wszystko robią dla innych, nie myśląc w ogóle o sobie, ale dzieje się tak pewnie dlatego, że sama kiedyś byłam dokładnie taką osobą.

Historia Oliwii i Moniki to bolesne studium pokoleniowej traumy, którą wiele z nas dziedziczy razem z nazwiskiem i kolorem oczu. Matka bohaterek, twardo stąpająca po ziemi strażniczka „zasad”, wpoiła im, że bycie rozwódką czy starą panną to wstyd, przed którym należy uciekać za wszelką cenę. To przerażające, jak bardzo opinia otoczenia i to nieszczęsne pytanie „co ludzie powiedzą” potrafią zrujnować życie i zmusić do trwania w układach, które powoli nas uśmiercają od środka.
Oliwia, tkwiąca w roli wiecznej opiekunki, która obsługuje emocjonalnie i fizycznie partnera oraz jego dzieci, jest postacią, z którą łatwo się utożsamić. Jej nagły spadek w postaci domku w Borzymiu staje się symbolem nadziei, ale też ogromnym wyzwaniem. To właśnie tam, pośród mrocznych legend i cieni przeszłości, zaczyna kiełkować w niej myśl, że może jednak zasługuje na coś więcej niż tylko bycie tłem dla cudzego życia. Czytałam te fragmenty z zapartym tchem, kibicując jej przy każdym, nawet najmniejszym kroku ku niezależności.

Z kolei wątek Moniki to przestroga przed ucieczką w małżeństwo tylko po to, by zdjąć z siebie łatkę „starej panny”. Jej codzienność szybko staje się klatką, z której kraty są zbudowane z oczekiwań i społecznej presji. Autorka w genialny sposób pokazała, że niewola może mieć różne twarze – raz jest to służalczość wobec bliskich, innym razem toksyczna relacja, w którą wchodzimy ze strachu przed samotnością. Obie siostry, choć tak różne, stają przed tym samym murem, który muszą w końcu zburzyć.

Tak jak bohaterka, ja również potrafiłam w końcu powiedzieć „dość” i zrobić coś dla siebie. Najpierw były to małe rzeczy, drobne gesty dbania o własny komfort, a później przyszły decyzje coraz to większe, zmieniające cały mój świat. I wiecie co? Jestem teraz po prostu szczęśliwa. Właśnie dlatego ta książka tak mocno do mnie trafiła – jest dowodem na to, że proces odzyskiwania siebie jest bolesny i wymaga nie lada odwagi, ale jest wart każdego wysiłku i każdej przelanej łzy.
Pomimo tego, że żyjemy w XXI wieku, problemy poruszane przez Agnieszkę Łepki nadal są boleśnie aktualne. Wciąż oceniamy kobiety przez pryzmat ich stanu cywilnego, wciąż wymagamy od nich bycia „siłaczkami”, które nie mają prawa do własnych marzeń, jeśli kolidują one z dobrem rodziny. Czasami przez takie podejście pakujemy się w ogromne problemy, z których później nie sposób się wyplątać bez radykalnych cięć, a ta lektura idealnie punktuje wszystkie te społeczne absurdy.

„Domek nad Jeziorem Borzymskim” to pozycja obowiązkowa dla każdej kobiety, która czuje, że zgubiła gdzieś po drodze swoją tożsamość. To opowieść o tym, że największym aktem odwagi jest postawienie na siebie, nawet jeśli cały świat, a zwłaszcza najbliżsi, próbują nam wmówić, że to egoizm. Gorąco polecam tę lekturę wszystkim, którzy szukają w literaturze prawdy, emocji i iskierki nadziei na to, że nigdy nie jest za późno, by zacząć żyć na własnych zasadach.

Są dwie takie „prawdy objawione” dotyczące instytucji rodzinnej, z którymi się nie dyskutuje i które niestety statystycznie występują nazbyt często. Pierwsza to ta, że z rodziną najlepiej wygląda się w pamiątkowym albumie fotograficznym, a druga, że miłość zwykle kończy się tam, gdzie zaczynają pieniądze. Obu tych sentencji na własnej skórze doświadcza Oliwia, bohaterka powieści „Domek nad Jeziorem Borzymskim”. Gdy kobieta z dnia na dzień zostaje wyznaczona na spadkobierczynię atrakcyjnej nieruchomości, nagle wszyscy zaczynają się interesować jej osobą i, co za tym idzie, mieć wobec spadku własne ambitne plany. Takie, które w ogóle Oliwii nie uwzględniają. Całe szczęście ta dojrzała kobieta po przejściach ma swoje sposoby na radzenie sobie z niechcianymi radami i pomysłami. Jej buntownicze postępowanie powoduje lawinę zdarzeń i skrajnych emocji, które wywracają życie bohaterów do góry nogami.

Autorka powieści, Agnieszka Łepki, w ciekawy sposób kreuje swoje postacie. Niektórzy są wręcz przerysowani niczym serialowi bohaterowie, z uwypuklonymi wadami. Ale wszyscy sprawiają wrażenie realnych. Któż nie ma w rodzinie jakiejś okropnej, wścibskiej ciotki albo nieznośnej kuzynki? Głównymi bohaterkami jednak Agnieszka Łepki uczyniła trzy skrajnie różne kobiety. Jest tu wspominana już Oliwia, rozwódka z nowym partnerem i jego bagażem w postaci dwóch byłych i kompletu dzieci. Do tego jej rozpuszczona bliźniaczka Monika, interesująca się tylko tym, by jej nie odmawiano, dbająca wyłącznie o własny komfort i ciągle myśląca o tym, co ludzie powiedzą oraz potworna matka obu sióstr, której obrazek powinno zamieścić się w podręczniku jako idealny przykład skrajnie toksycznego rodzica. Mieszanka totalnie wybuchowa.

Akcja „Dworku nad Jeziorem Borzymskim” rozwija się dość powoli, kręcąc nie tylko wokół sprawy polowania na spadek Oliwii, ale także ukazując codzienne życie bohaterów, ich zmagania z pracą, rodziną, relacjami, sąsiadami. Są również rozdziały, w których Oliwia powraca do wspomnień z przeszłości, dzięki czemu czytelnik może bardziej zrozumieć motywy postępowania poszczególnych osób. Ciekawym pomysłem jest zastosowanie zmiennej narracji. Raz o wydarzeniach dowiadujemy się wprost z relacji skłonnej do ironii i snucia interesujących rozmyślań Oliwii, drugim razem wszechwiedzący narrator opowiada nam o jej matce, siostrze i innych członkach tej skomplikowanej rodzinki. Dzięki temu rodzinne przypały można poznać z różnej perspektywy, poznać wydarzenia, które miały wpływ na późniejsze postępowanie poszczególnych osób.

W tej powieści psycholog miał by co analizować. To niesamowite studium przypadku toksycznego związku i toksycznego rodzicielstwa. Autorka pokazuje jak okropni mogą być rodzice wobec dzieci, również tych dorosłych, a partnerzy wobec siebie nawzajem. Mam nadzieję, że czytelnik, który mierzy się z podobnymi problemami, spojrzy w tę książkę niczym w lustro i postanowi zrobić coś ze swoim życiem, by nie powtarzać błędów bohaterów. Szczególnie tych, którzy niewiele robią, by polepszyć swoją sytuację życiową, biernie poddając się losowi i nie dbając o swoją godność. Dlatego osobom, które denerwują się na postaci popełniające błąd za błędem, zalecam cierpliwość.

Powieść, oprócz dokumentowania przygód Oliwii i losów tytułowego domku nad jeziorem, pokazuje obraz patchworkowej rodziny, których coraz więcej mamy we współczesnych czasach. Tak, jak kiedyś rozwody i ponowne związki były rzadkością, tak teraz to codzienność wielu osób. A, jak się okazuje i co widać wyraźnie w powieści Agnieszki Łepki, życie w takiej rodzinie nie należy do łatwych, bo czas i miłość trzeba podzielić w miarę sprawiedliwie na obecnych i byłych członków familijnej układanki. To rodzi wiele konfliktów i wymaga specjalnej życiowej dyscypliny. Czy Oliwii się udało stworzyć wymarzoną rodzinę? I co stało się z domkiem w Borzymiu? Warto samemu przekonać się podczas lektury powieści.

Są takie książki, które czyta się dla fabuły, i takie, które czyta się przede wszystkim dla emocji. „Domek nad Jeziorem Borzymskim” Agnieszki Łepki zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. To powieść obyczajowa, która pod pozorem historii o rodzinie, spadku i życiowych wyborach skrywa znacznie głębszą opowieść – o pokoleniowych traumach, społecznych oczekiwaniach i trudnej drodze do odnalezienia własnego głosu. Losy dwóch sióstr, Oliwii i Moniki, pokazują, jak silnie dzieciństwo i rodzinne przekonania potrafią wpływać na dorosłe życie.

Od pierwszych stron czułam narastającą frustrację wobec świata, w którym zostały wychowane bohaterki. Matka przez lata wpajała im przekonanie, że kobieta bez męża jest kimś gorszym, że rozwód to porażka, a samotność powód do wstydu. Te słowa stały się niewidzialnym ciężarem, który obie siostry dźwigają również jako dorosłe kobiety. I właśnie ten motyw poruszył mnie najbardziej. Autorka pokazuje, że największe rany często nie powstają wskutek jednego dramatycznego wydarzenia. Czasem tworzą się latami – z pozornie niewinnych uwag, ocen i oczekiwań, które słyszymy od najbliższych.

Oliwia i Monika wybierają różne drogi, ale obie próbują sprostać cudzym wymaganiom kosztem własnego szczęścia. Oliwia podporządkowuje się partnerowi, jego dzieciom i matce, zatracając własne potrzeby. Monika z kolei wpada w pułapkę małżeństwa zawartego bardziej ze strachu przed społecznym osądem niż z miłości. Ich historie są inne, ale prowadzą do podobnych pytań: ile można poświęcić dla akceptacji innych ludzi i kiedy wreszcie przychodzi moment, by zacząć żyć dla siebie?

Tytułowy domek nad Jeziorem Borzymskim jest czymś więcej niż tylko miejscem akcji. W moim odczuciu staje się symbolem wolności, schronienia i nowego początku. To przestrzeń, w której można na chwilę odciąć się od oczekiwań innych i usłyszeć własne myśli. Bardzo podobało mi się, że autorka nie uczyniła z niego magicznego rozwiązania wszystkich problemów. Domek nie zmienia życia bohaterek za jednym dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Staje się jedynie szansą – a odwaga, by z tej szansy skorzystać, musi już narodzić się w nich samych.

W książce znalazłam wiele momentów, które skłaniały do refleksji nad tym, jak często sami oceniamy ludzi przez pryzmat schematów. Czy naprawdę sukces kobiety powinien być mierzony stanem cywilnym? Czy samotność zawsze oznacza porażkę? Czy można być szczęśliwą, wybierając życie inne niż to, które uznaje się za „właściwe”? Agnieszka Łepki nie moralizuje i nie podsuwa gotowych odpowiedzi. Pozwala bohaterkom samodzielnie dojść do ważnych odkryć, a czytelniczce daje przestrzeń do własnych przemyśleń.
Bardzo doceniłam również emocjonalną wiarygodność tej historii. Nie ma tu idealnych postaci ani prostych rozwiązań. Bohaterki popełniają błędy, wątpią, boją się zmian i wielokrotnie wracają do starych schematów. Dzięki temu wydają się prawdziwe. Ich zmagania można łatwo odnieść do własnych doświadczeń lub historii osób z najbliższego otoczenia.

„Domek nad Jeziorem Borzymskim” okazał się dla mnie przede wszystkim opowieścią o odzyskiwaniu siebie. O tym, że czasem największą odwagą nie jest walka z całym światem, lecz powiedzenie „dość” oczekiwaniom, które przez lata definiowały nasze życie. To ciepła, momentami bolesna, ale ostatecznie dająca nadzieję powieść. Po jej przeczytaniu zostałam z przekonaniem, że niezależnie od wieku i życiowych doświadczeń zawsze można zacząć budować swoje życie na własnych zasadach.

To książka dla osób, które lubią literaturę obyczajową z psychologiczną głębią i bohaterkami z krwi i kości. Dla mnie była to lektura pełna emocji i refleksji, przypominająca, jak ważne jest, by nie zagubić siebie w próbach spełniania cudzych marzeń.

Coraz częściej wśród pozycji naszej rodzimej literatury obyczajowej, można znaleźć prawdziwe perełki. „Domek nad Jeziorem Borzymskim” autorstwa Agnieszki Łepki jest tego najlepszym przykładem. To historia współczesna o ludziach, relacjach rodzinnych, towarzyskich i społecznych.

Ta powieść obyczajowa pokazuje obraz współczesnego społeczeństwa. Czytając ją miałam kilkakrotnie wrażenie, że powinnam powiedzieć "kobieto uciekaj stamtąd i pomyśl o sobie!" albo "człowieku, co ty sobie myślisz, że kim jesteś?". A to chyba najlepszy dowód na to, że ta historia naprawdę mnie wciągnęła i dała wrażenie bardzo rzeczywistej. Tutaj emocje chwilami stają się tak wyraźne, że działają lepiej kofeina z mocnego espresso. Jednocześnie powodują, że zaczynamy zastanawiać się nad życiem, bo obserwacje poczynań bohaterów, nie raz i nie dwa, mogą skojarzyć się z realnymi wydarzeniami.

Główna bohaterka - Oliwia kobieta w średnim wieku, dostaje w spadku tytułowy dom nad jeziorem. Nigdy wcześniej nie mieszkała na wsi na stałe, a jedynie podczas wakacji, gdy jako młoda dziewczyna odwiedzała poprzednią właścicielkę tego uroczego siedliska. Fredzia była przyjaciółką jej matki i osobą o ciekawej osobowości, jednak niewiele osób to doceniało. Oliwia należała do wyjątków. Nie tylko chętnie spędzała czas ze starszą panią, ale i z zaangażowaniem słuchała jej opowieści i pomagała na co dzień, jak potrafiła najlepiej.

Spadek spowodował, że Oliwia otrzymała również, jak na dłoni przegląd rozmaitych reakcji i zachowań, pozornie bliskich jej osób, a w praktyce okazuje się, że kompletnie jej obcych mentalnie. Co istotne, zaskakuje ją również reakcja i oczekiwania najbliższych krewnych - matki i siostry. Domek w Borzymiu ma też swoją legendę, która wiąże się z tajemniczymi wydarzeniami. Podobno wiele lat wcześniej został przeklęty przez ojca Fredzi i odtąd "nie akceptuje" osób, które mają złe zamiary, zwłaszcza w kwestii uczuć. Niektórzy z bohaterów mają więc, czego się obawiać...

Oliwia jest związana z Tymonem, ale nie mają ślubu, więc może dysponować spadkiem samodzielnie. Jej mężczyzna ma jednak swoje zobowiązania z przeszłości, bo dwoje dzieci z poprzednich związków, oczekuje od niego stałego wsparcia. Co ciekawe, oczekują go również ich matki. Robi się więc coraz bardziej ciekawie. Oliwia obserwuje całą sytuację trochę z dystansu, a trochę jednak angażując w nią emocjonalnie.

Postacie zostały przedstawione w sposób realistyczny i wiarygodny, a powieść czyta się lekko i płynnie, angażując w historię, która teoretycznie mogłaby się przecież wydarzyć nawet gdzieś w naszym otoczeniu. Dialogi bywają nie tylko błyskotliwe, ale i podane z humorem. Autorka snuje opowieść w teraźniejszości, ale i z wplatanymi wątkami z przeszłości, co daje nam pełny obraz sytuacji. Widzimy świat głównie z perspektywy Oliwii, ale poznajemy również szczegółowo historię jej młodszej siostry Moniki, gdzie dochodzi niestety do smutnych, a nawet dramatycznych sytuacji. To mocny wątek i choć jest to drugoplanowa postać, to z pewnością zapadnie w pamięci wielu czytelników.

Oliwia i Monika zostały wychowane w przekonaniu, że wartość kobiety zależy od jej statusu w relacjach z mężczyznami. Nauczone podporządkowania się innym, tkwią więc w podobnych emocjonalnych klatkach, choć różniących się formą. Oliwia żyjąca w związku z partnerem czuje, że życie wymyka jej się spod kontroli, a jej codzienne poświęcenie wcale nie jest doceniane przez najbliższych. Z kolei Monika podejmuje decyzję o małżeństwie bardziej pod wpływem presji społecznej, aniżeli z własnego przekonania i prawdziwych uczuć, co wiąże się z konsekwencjami.

Podsumowując, „Domek nad Jeziorem Borzymskim” to spokojna, nastrojowa powieść, która pozwala zatrzymać się na chwilę i zastanowić nad życiem. To idealna lektura dla osób szukających ciekawych opowieści, ale refleksji na temat odnajdywania siebie, przejęciu kontroli nad swoim życiem i zadbania o swoje potrzeby - w ramach zdrowego egoizmu, który uczy stawiać granice. To także opowieść o dokonywaniu wyborów i odwadze w podejmowaniu życiowych decyzji

   Wyobraź sobie domek ukryty w lesie, od którego masz zaledwie kilka kroków nad jezioro. Mała wieś, natura na wyciągniecie ręki. Czujesz ten spokój i słyszysz śpiew ptaków? Rozmarzyłeś się? Ja też i przeniosłam w to miejsce zanim jeszcze zaczęłam czytać nową książkę Agnieszki Łepki pt. „Domek nad jeziorem Borzymskim.  To  moje pierwsze spotkanie z twórczością  autorki  i uważam je za bardzo udane. Książka spełniła moje oczekiwania, a nawet zaskoczyła. Postaram się Was przekonać, że warto po nią sięgnąć.

    „Krajobraz iście bajkowy. I ta wszechobecna cisza. W duchu dziękuje Fredzi, że mnie tym miejscem obdarzyła. Kocham tu być”- czytamy. Brzmi pięknie, jednak pod tym idyllicznym opisem kryje się historia bardzo trudna, wielowątkowa i wielopłaszczyznowa. Historia dwóch sióstr uwikłanych w masę problemów. Sióstr, które nie darzą się sympatią i tylko czekają na okazję by wbić sobie szpilę. Każda z nich walczy ze swoim osobistym dramatem. Bohaterki tak różne, a jak podobne do siebie. Ich największym marzeniem jest osiągnięcie szczęścia i spokoju. Czy im się to uda? Dowiecie się po lekturze.

Autorka nie ucieka tu od poważnych problemów. Mamy tu dwie płaszczyzny czasowe. Ta druga, w której akcja dzieje się  „w przeszłości” wyjaśnia nam, dlaczego nasze bohaterki są w tym miejscu swojego życia, a nie innym. Lubię ten zabieg, gdyż na chwilę odrywa mnie od aktualnej akcji, pozwala o niej zapomnieć, skłania mnie do refleksji. Sprawia również, że dłużej mogę cieszyć się lekturą. Na obu tych płaszczyznach poruszane są tematy: zdrady, rozstań, problemów z dziećmi, staropanieństwa, zabobonów, znęcania się psychicznego i fizycznego. Bardzo dużo znoszą bohaterki. Stają się też po części inspiracjami dla wielu kobiet jak radzić sobie w trudnych sytuacjach. To ważne stwierdzenie, które spogląda na nas z okładki:  „Czasem największym aktem odwagi jest postawienie na siebie.” Sporo tych aktów odwagi tu widzę. Jednocześnie zachętę do czytelniczek, (nie oszukujmy się zdecydowanie jest to książka dla kobiet)aby brały życie w swoje ręce, bo nikt inny za nie go nie przeżyje.

   Obok naszych dwóch jednostkowych bohaterek. Ważną rolę w tej historii pełni rodzina. Zarówno rodzina z krwi i kości, jak i ta rodzina patchworkowa. Z reguły trudniej funkcjonować w tej drugiej. Piszę z reguły, bo ta książka dobitnie uwypukla stare polskie powiedzenie, że „z rodziną to najlepiej na zdjęciu”. Tutaj jest nie inaczej. Pieniądz, który w dużej mierze napędza dzisiejszy świat, konkurencja, zawiść i zazdrość grają tu dużą rolę. Pokazuje do jakich czynów dla własnych korzyści, ludzie potrafią się posunąć. Jak łatwo manipulować i oskarżać niewinnych. Jak wmawiać, że jednemu się należy, a drugiemu nie. Ta książka jest typowo polska. Nie wiem, czy w ocenach używa się takiego sformułowania. Dla mnie stanowi ono sedno tej opowieści.

   Po przeczytaniu krótkiej biografii autorki, widzę w książce kilka nawiązań autobiograficznych. Jest to bardzo fajny zabieg, gdyż dzięki niemu widzę, że autorka wie o czym pisze. Sam styl też mi odpowiada. Mimo ciężkości tematów, czyta się szybko i przyjemnie. Mam trochę mieszane uczucia odnośnie zakończenia. Jakby historia za szybko się urwała i nie w tym momencie. Także wątek z „mroczną legendą” został dla mnie trochę spłycony. Myślę, że nie jest w tej historii potrzebny. Jakby autorka chciała zadowolić czytelników wielu gatunków jednocześnie i im powierzyć lekturę. To lektura, a zarazem inspiracja dla kobiet. To chwila oddechu przed burzą. Domek to miejsce, gdzie można się schować i czuć bezpiecznie, mimo nawałnicy na dworze. Choć ludzie będą zastawiać przed nami liczne pułapki. Nasza odwaga, która płynie z wnętrza ocali nas od złego.

Są takie książki, które czyta się z zainteresowaniem, a po zamknięciu okładki niemal od razu zapomina o ich treści. Są też takie, które pozostawiają po sobie ślad – skłaniają do refleksji, wywołują emocje i sprawiają, że jeszcze długo wraca się do ich bohaterów. „Domek nad Jeziorem Borzymskim” Agnieszki Łepki zdecydowanie należy do tej drugiej grupy. To piękna, ciepła i niezwykle poruszająca powieść obyczajowa, która udowadnia, że największe historie rodzą się z codzienności, ludzkich emocji i relacji budowanych przez lata.

Już od pierwszych stron autorka zaprasza czytelnika do świata, w którym czas zdaje się płynąć wolniej. Jezioro, las, śpiew ptaków i tytułowy domek tworzą wyjątkową atmosferę spokoju, ale jednocześnie stają się niemymi świadkami wydarzeń, które odciskają piętno na życiu bohaterów. To właśnie klimat jest jednym z największych atutów tej książki. Agnieszka Łepki z niezwykłą wrażliwością opisuje przyrodę, dzięki czemu czytelnik niemal czuje zapach lasu, słyszy szum drzew i widzi odbijające się w tafli jeziora promienie słońca.

Autorka doskonale pokazuje, że miejsce może mieć duszę. Domek nad Jeziorem Borzymskim nie jest jedynie budynkiem – staje się symbolem wspomnień, rodzinnych więzi, tęsknoty i nadziei. To przestrzeń, w której bohaterowie mierzą się z własną przeszłością, próbują zamknąć bolesne rozdziały i odnaleźć siłę do rozpoczęcia nowego etapu życia.

Ogromnym atutem powieści są jej bohaterowie. Nie są idealni i właśnie dlatego wydają się tak prawdziwi. Każdy z nich niesie własny bagaż doświadczeń, zmaga się z rozczarowaniami, lękiem czy poczuciem straty. Autorka nie tworzy postaci czarno-białych – pokazuje ludzi z ich słabościami, błędami i marzeniami. Dzięki temu łatwo zrozumieć ich decyzje, nawet jeśli nie zawsze są właściwe.

Czytając tę książkę, miałam wrażenie, że obserwuję życie prawdziwych ludzi. Ich rozmowy brzmią naturalnie, emocje są autentyczne, a relacje rozwijają się w sposób niewymuszony. To sprawia, że bardzo szybko zaczyna się kibicować bohaterom i z zainteresowaniem śledzić ich losy.

Szczególne uznanie należy się autorce za sposób, w jaki ukazuje emocje. Nie ucieka się do przesadnego dramatyzmu ani sztucznego patosu. Smutek, radość, nadzieja, tęsknota czy miłość pojawiają się w sposób subtelny, ale niezwykle poruszający. To właśnie ta naturalność sprawia, że historia tak mocno trafia do serca.

Powieść porusza wiele ważnych tematów. To przede wszystkim opowieść o rodzinie, przebaczeniu i drugich szansach. Pokazuje, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można odnaleźć drogę do szczęścia, jeśli tylko pozwoli się sobie uwierzyć, że przyszłość nie musi być powtórzeniem przeszłości. To także historia o tym, jak ważne są rozmowa, zrozumienie i obecność drugiego człowieka.

Bardzo spodobało mi się również tempo narracji. W czasach, gdy wiele książek stawia na dynamiczną akcję i nieustanne zwroty wydarzeń, Agnieszka Łepki udowadnia, że spokojna opowieść również potrafi całkowicie pochłonąć czytelnika. Tutaj najważniejsze są emocje, relacje i stopniowe odkrywanie tajemnic bohaterów. Dzięki temu historia rozwija się naturalnie i pozwala naprawdę zżyć się z postaciami.

Język autorki jest lekki, elegancki i bardzo przyjemny w odbiorze. Zdania płyną swobodnie, opisy są malownicze, ale nigdy nie nużą. Każdy rozdział zachęca do przeczytania kolejnego, a całość czyta się z ogromną przyjemnością. Widać, że autorka potrafi operować słowem i doskonale wie, jak budować atmosferę oraz napięcie emocjonalne.

Na uwagę zasługuje również przesłanie książki. W świecie pełnym pośpiechu przypomina ona o tym, jak ważne jest zatrzymanie się na chwilę i dostrzeżenie piękna w prostych rzeczach. Pokazuje, że szczęście nie zawsze oznacza spektakularne wydarzenia – często kryje się w zwyczajnych chwilach spędzonych z bliskimi, w ciszy, rozmowie czy wspólnym spojrzeniu na jezioro o zachodzie słońca.

To także książka o odwadze. O odwadze do wybaczenia, przyznania się do błędów, zawalczenia o siebie i swoje marzenia. Bohaterowie uczą, że nie warto żyć przeszłością, choć jednocześnie pokazują, że nie da się jej całkowicie wymazać. Można jednak nauczyć się z nią żyć i budować przyszłość na nowych fundamentach.

Czytając tę powieść, wielokrotnie zatrzymywałam się nad niektórymi fragmentami, ponieważ skłaniały do refleksji. To jedna z tych książek, które nie tylko opowiadają historię, ale również zachęcają do zastanowienia się nad własnym życiem, relacjami i wartościami.

Bardzo doceniam fakt, że autorka nie próbuje na siłę wzruszać czytelnika. Emocje wynikają z wydarzeń i zachowania bohaterów, a nie z przesadzonych opisów. Dzięki temu wszystko wydaje się szczere i wiarygodne.

Nie sposób nie wspomnieć o niezwykłej atmosferze tej powieści. To książka, którą najlepiej czyta się z kubkiem herbaty lub kawy, w spokojny wieczór. Ma w sobie coś kojącego i ciepłego, nawet wtedy, gdy porusza trudne tematy. Pozwala oderwać się od codzienności i na chwilę przenieść do miejsca, w którym natura i ludzkie uczucia odgrywają najważniejszą rolę.

„Domek nad Jeziorem Borzymskim” nie jest historią opartą wyłącznie na romansie. To przede wszystkim opowieść o życiu – z jego blaskami i cieniami, radościami oraz stratami. Dzięki temu trafia do szerokiego grona odbiorców. Każdy może odnaleźć w niej coś dla siebie: jedni zachwycą się klimatem, inni emocjami, jeszcze inni mądrym przesłaniem.

Po zakończeniu lektury pozostało we mnie poczucie spokoju i wdzięczności za możliwość poznania tej historii. Bohaterowie wydawali się tak bliscy, jakby byli częścią mojego otoczenia. To najlepszy dowód na to, że Agnieszka Łepki stworzyła powieść wyjątkową.

Z całego serca polecam „Domek nad Jeziorem Borzymskim” wszystkim miłośnikom literatury obyczajowej. To książka napisana z ogromną wrażliwością i sercem, pełna pięknych emocji oraz życiowych refleksji. Zachwyca klimatem, autentycznymi bohaterami i mądrym przesłaniem, które pozostaje z czytelnikiem na długo po przeczytaniu ostatniej strony.

Jeśli szukasz powieści, która wzruszy, skłoni do przemyśleń, pozwoli zwolnić tempo i przypomni, jak wielką wartość mają miłość, rodzina, przyjaźń oraz druga szansa, ta książka będzie doskonałym wyborem. Jestem przekonana, że każdy, kto sięgnie po „Domek nad Jeziorem Borzymskim”, zakończy lekturę z uśmiechem, wzruszeniem i przekonaniem, że warto było spędzić kilka godzin w tym niezwykłym miejscu nad jeziorem. To jedna z tych historii, które zostają w sercu na długo i do których z przyjemnością będzie się wracać.