Wyrodne Opowieść O Macierzyństwie I Poczuciu Winy

Matka, która zostawia swoje dziecko. Matka, która odchodzi. Matka, która porzuca. Matka. Matka? Czy tak można powiedzieć o kobiecie, która wybrała coś w zamian za macierzyństwo? W dyskursie społecznym w ostatnich czasach toczy się burzliwa dyskusja na temat kobiet, które zdecydowały się odejść od męża zostawiając mu dzieci. Bądź także zostawiając je innym członkom rodziny. Społeczeństwo, nie tylko polskie, jest podzielone na dwa fronty; jedni optują za tym, by całkowicie pogrążyć te kobiety. Skreślić je jako pełnoprawne, jako świadome obywatelki danego społeczeństwa, niezasługujące na miano matki albo nawet człowieka. Bo świadoma kobieta nie zachowuje się tak, bo osoba, która ma w sobie gradient jakichkolwiek empatycznych uczuć, nigdy nie zostawia dziecka. Drugi front nie tyle usprawiedliwia te kobiety, ile próbuje szukać przyczyny w takiej decyzji. Jest to decyzja, jeśli nie kontrowersyjna to na pewno trudna i niosąca sobą konsekwencje, a kobieta podejmująca ją musi zawsze liczyć się z oszkalowaniem ze strony społeczeństwa, społeczności, im mniejszej tym większy lincz. Lecz ta grupa ludzi jakoś próbujących utożsamić się z uczuciami matki zostawiającej dziecko, jednak potrafi poszukać tej przyczyny. Owszem, potem może okazać się ona niewystarczająca lub zbyt błaha na taki krok, jednak jest to krok tej kobiety, a nie ludzi ją obserwujących.

Istnieje także trzeci front ludzi, którzy potrafią być niemymi obserwatorami i naprawdę oni wychodzą z założenia, iż nie są sędziami ani prorokami, a przede wszystkim, że nie mają wiedzy absolutnej i nie dowiedzą się być może nigdy, co zadecydowało o tak drastycznym kroku w życiu kobiety. Z tymi chyba należałoby się utożsamić, zanim rzuci się kamieniem.

Autorka stara się o obiektywizm, lecz przychyla się raczej ku drugiemu frontowi myślowemu; za wszelką cenę chce zrozumieć, ale próbować tłumaczyć takie decyzje. Argumentacją jest przywołanie postaci ze świata sztuki, filmu czy nauki, by przybliżyć sylwetkę kobiety, która porzuca, a jednocześnie jest jednak pełnowartościowym człowiekiem. Postać Marii Montessori, wybitnej pedagog, która wielką determinacją osiągnęła swój cel, pomagając tylu nieszczęśliwym dzieciom, jednocześnie nie wychowując swoich. Teraz można bawić się w proroków i sędziów, skazując pośmiertnie Marię Montessori na lincz, że obdarowała takim dobrem obce dzieci, nie tuląc co noc swoich własnych do snu. Czy naprawdę mamy prawo tak myśleć o kobiecie, o której życiu mamy promil wiedzy? Co interesujące, Autorka przywołuje także postać fikcyjną, Annę Kareninę z powieści Lwa Tołstoja. Bohaterka, jako postać tragiczna, zostawia również swoje dziecko, jednak złożona wielostronicowa powieść, uzasadniająca poniekąd postępowanie tej kobiety, pozwala czytelnikowi na próbę zrozumienia bodźców, jakie kierowały matką zostawiającą swoje dziecko, ba!, i odejście do kochanka.
Ten wachlarz postaci Autorka wykorzystała w celu naświetlenia złożoności problemu i próby spojrzenia z wielu perspektyw, by postawę „rzuciła rodzinę i zostawiła dziecko” zamienić na „podjęła niezwykle trudną decyzję, a co nią kierowało?”.

Nie ma przy takich tematach jednostajności, stanowczości ani deklaratywnych postaw. Nie ma do końca zrozumienia decyzji, ale także próby utożsamienia się spełzają na niczym. Indywidualizm problemu jest wyjątkowo zaawansowany. Taka literatura, bez względu na to, czy identyfikujemy się z Autorką czy też nie, uczy pokory. Pomaga wzbogacić perspektywę, ale także każe, zwłaszcza nam, kobietom, przyjmować fronty, które są nam obce, ale jednocześnie nagle, w ostrzale niespodziewanych okoliczności, mogą stać się wyjątkowo bliskie. Należy zawsze mieć to na uwadze. I w sercu.