Tolienesse Pani Drzewna

Co się dzieje, gdy istota stworzona po to, by chronić równowagę między naturą a ludźmi, zamiast dawać życie, odbiera je, bo zostaje opętana przez złego ducha i postanawia zniszczyć wszystko?
J.D. Feliks, w powieści „Tolienesse. Pani Drzewna”, stworzył niesamowity świat pełen magii i przygód, bohaterskich czynów i poświęcenia. Jak na debiut, muszę przyznać, że powieść jest całkiem udana.

Pani Igavenny, Prastarej Puszczy, Pani Drzewna, to nieoceniony dar ludzki dla natury, symbol równowagi między ludźmi a naturą, i symbol wzajemnego szacunku. Niestety ludzie uczynili wiele zła drzewom, a natura potrzebowała się przed tym obronić. Dlatego narodziła się Pani Drzewna. Jej istnienie, podobnie jak istnienie Stukorzennego Dębu zostało otoczone legendą. Wystarczy jednak jeden nieodpowiedni wybór, by przekreślić wszystko to, co poukładane i harmonijne w świecie. Pewnego dnia na świat przychodzi dziewczynka, która nosi w sobie zło. Gdy obejmuje władanie nad Igavenną, oślepiona wizją świata bez ludzi, zatruwa serca i sprawia, że brat powstaje przeciwko bratu.

Na ziemie Tolienesse przybywają Algatungowie. Przymierze zawarte między ludami przetrwa wiele lat, dopóki nie zostanie złamane przez syna Algatunga, który, omamiony blaskiem bortanu, postanawia zdobyć go w całości dla siebie. Pragnienie i ciemne myśli, gniew i zazdrość opanowały jego umysł. Syn Algatunga stracił rozsądek. Złamane kilka lat wcześniej obietnice władcy Tolienesse, Megannora przyniosły nieszczęście i zgubę do krainy – wojna pochłonęła wiele istnień ludzkich, a sny władcy opanowują koszmary i wizja własnej śmierci. Regnor Megannor zaczął mieć przeczucie, że coś nadchodzi, coś złego. Gdy synowie Megannora naruszają naturalny porządek w krainie, przerywając linię Panien Drzewnych, okazuje się to tylko pretekstem dla Pani Ingavenny. Pozbawiony swojej opiekunki las zaczyna umierać.

Jedynym ratunkiem stają się syn Burtubasa, Bortaniel, noszący na ciele świecące jasnym blaskiem znamię w kształcie klucza, i Dauremnia, córka zamordowanego Regnora Melendiora, następcy Megannora. Połączeni przez los, rozdzieleni przez wybory przemierzają krainę w poszukiwaniu ratunku dla świata. Spotkanie Bortaniela z Ragajami a potem z Egzulem i Śniącym Drzewem, daje mu wskazówkę na rozproszenie mroku i przywrócenie równowagi.
Czy bohaterom uda się odwrócić koleje losu? Czy przywrócą równowagę w naturze? Czy uda im się powstrzymać Panią Drzewną? Jakie znaczenie będzie miało znamię Bortaniela i tajemniczy bortan – kamień, w którym ukryty jest niebieski płomień?

Muszę przyznać, że bardzo podobał mi się świat przedstawiony w powieści, podkreślenie znaczenia natury w życiu ludzi i istnienie tworu, który tą naturą się opiekuje i dba o zachowanie równowagi między światem ludzi a światem roślinnym i zwierzęcym.
Czytało się dość szybko, choć nie bardzo przemówił do mnie styl autora. Momentami czytało mi się dość opornie i trudno. Poza tym różnorodność nazewnictwa i dość skomplikowane imiona czasem wywoływały we mnie wrażenie, że nie nadążam za powieścią.

Na uwagę zasługuje podkreślenie w powieści tego, że człowiekowi łatwo jest podążać ścieżką losu, gdy jest ona widoczna i oświetlona, natomiast gdy skryje się w cieniu, wówczas człowiek ma tendencję do tego, by zbaczać i błądzić. Tylko od nas zależy, czy mamy tyle sił by nie tylko powrócić na raz wyznaczoną ścieżkę, ale także czy mamy dość siły woli aby wybrać ścieżkę na przekór innym, ścieżkę, która nie biegnie prosto, ale mimo wszystko prowadzi do celu, który pragniemy osiągnąć.