Sokół Królewski Powieść Historyczna Z Czasów Zygmunta Augusta

SPISEK TWARDOWSKIEGO

Drugi w moim życiu kontakt z prozą Przyborowskiego okazał się jeszcze bardziej udany, niż sądziłem. Czytane przeze mnie poprzednie „Oblężenie Warszawy” było krótką, bo liczącą około 130 stron historyjką do połknięcia w sam raz na raz. Ta książka jest ponad dwukrotnie grubsza i śmiało mogę powiedzieć, że jeszcze lepsza. A wszystko przez to, że „Sokół królewski”, jakkolwiek dziwnie może to zabrzmieć, to powieść, która do mnie przemawia ze względu na podejmowaną tu bliską mi życiowo tematykę. I to dzięki niej czytało mi się to wszystko naprawdę przyjemnie, a sama książka obudziła we mnie parę fajnych wspomnień, a przy okazji, tak po prostu okazała się naprawdę dobrą lekturą w sam raz na długi majowy weekend.

Akcja powieści – pewnie dobrze znacie ją z legend – dzieje się w 1564 roku. Pojawienie się pewnej zadusznej nocy w Warszawie mistrza Twardowskiego, staje się początkiem nieoczekiwanych wydarzeń i wielkiej gry na najwyższych szczeblach władzy. A w tym wszystkim odegra podobna do zmarłej królowej Barbara Giżanka…

O co zatem chodzi z tym, że mi ta książka jest życiowo bliska? W skrócie (bo opowiadać miałbym o czym), Twardowski, który jest jednym z głównych tematów, to postać bliska mi z paru powodów. Można nawet powiedzieć że szczególnie bliska. Moje rodzinne miasto to miejsce, które Twardowskim stoi. Masa legend z tych stron związana jest właśnie z tą postacią, to raz. Dwa, jeśli wybralibyście się w te okolice, w zakrystii kościoła farnego znajdziecie legendarne lustro Twardowskiego, a w zasadzie w centrum miasta czeka też na was galeria Mistrza Jana, na rynku znajdziecie ławeczkę z posągiem Twardowskiego, no i parę innych, drobnych rzeczy. Nawet ja swego czasu dołożyłem do tego swoje trzy grosze pisząc książkę w temacie, ale to już miejsce na zupełnie inne rozważania. Ale wszystko to pokazuje, jak temat Twardowskiego jest mi bliski , a w tej książce znalazłem go dużo, w dobrym, swojskim ujęciu i z solidną dawką faktów, które znałem, ale zyskały fajne rozwinięcie.

Ta książka to fajna rekonstrukcja tego co działo się w XVI wieku. Wielkiego spisku, rozgrywek na najwyższych szczeblach władzy i pewnej dozy magii – czy prawdziwej, czy nie, sami sprawdźcie, a warto, bo „Sokół” to znakomite posplatanie faktów i fikcji w formie historyczno-przygodowej bardzo ciekawej powieści. Powieści, którą można określić mianem przyjemnej lektury, która wchodzi szybko i przyjemnie mimo pewnej archaiczności formy. Mając swój urok i ciekawy klimat (zaczyna się przecież w noc zaduszną), wiedzie nas przez miejsca, których już nie ma i czasy, jakie nie wrócą, pokazując je w sposób fascynujący i plastyczny, dzięki czemu wszystko to ożywa na naszych oczach (wyobraźni, ale zawsze). Jednocześnie rzecz jest dynamiczna, bo Przyborowski i strony wcale nie są przeładowane tekstem. Tam zaś gdzie serwuje opisy, robi to w sposób krwisty, treściwy, może nieco kwiecisty, ale w dobrym tego słowa znaczeniu/ To klasyka i taki już jej urok. A fakt, że jednak autor posługuje się pewnymi archaizmem akurat wypada jak najbardziej in plus ze względu na historyczne realia.

Wszystko to razem wzięte daje kolejną zapomnianą, ale wartą uwagi pozycję. Cieszę się, że wydawnictwo CM wznawia takie rzeczy (ma całą serię poświęconą tego typu powieściom historycznym, gdzie dzieł Przyborowskiego jest dużo, a i jego inne pozycje też są odświeżane) i… Co tu dużo mówić: bardzo dobrze się bawiłem i jeśli jeszcze będę miał okazję przeczytać coś autora, zrobię to bez wahania. I mówi Wam to człowiek, który nie przepada za historycznymi rzeczami. Ot taki paradoks.