Różaniec Jest Najkrótszą Prowadzącą Do Nieba Św. Carlos Acutis

Niezwykła to książka, choć objętościowo zdawałoby się niewielka, to jednak zawiera tyle bogactwa treści, że z pewnością starczyłoby na niejedną książkę. Bo i święty Carlo Acutis był postacią niezwykłą. Urodził się w 1991 roku, w czasach gdy internet dopiero się tworzył. Carlo już jako młody chłopak złapał bakcyla komputerowego. Interesowało go wszystko: gry, programowanie, muzyka tworzona komputerowo i tworzący się na naszych oczach Internet. Miał również paczkę kumpli, z którymi razem rozgryzali wirtualny świat. Dziś nosiłby określenie typowego "geeka". Kochał algorytmy, a po domu chodził w koszulce z napisem "naukowiec informatyk".

Pracując ze studentem inżynierii komputerowej nad stroną internetową nauczył się projektować i wdrażać strony internetowe. Oprócz tego uwielbiał muzykę i uczył się grać na saksofonie, co wychodziło mu całkiem dobrze. Jak większość nastolatków uwielbiał grać w piłkę nożną, jeździć na nartach i lubił podróżować.
Wcześnie dojrzały duchowo, przyjął Pierwszą Komunię Świętą w wieku 7 lat. Codzienna Eucharystia stałą się jego „autostradą do nieba”, a umiejętności informatyczne pomogły w opracowaniu wędrującej po całym świecie i dostępnej w internecie wystawy 136 cudów eucharystycznych, które miały miejsce w różnych krajach na całym świecie.

Carlo Acutis zmarł nagle, parę dnia po zdiagnozowaniu u niego agresywnej postaci białaczki, w wieku 15 lat.
W jego żyłach płynęła także polska krew. Jego prababcia ze strony taty była wnuczką Jana Pełowskiego, polskiego dyplomaty. Nie sposób przy tej okazji pominąć bardzo istotnego wątku. Trzecią nianią, która opiekowała się małym Carlem do szóstego roku życia, a która nauczyła go podstaw wiary, była Polka, Beata Sperczyńska.

W tej książce, którą śmiało mogę określić, chyba nie tylko na swój użytek, książką-albumem, nie ma typowego układu – zdjęcia z podpisami. Owszem, dominującą część stanowią piękne fotografie Grzegorza Gałązki – ale nie mogłoby być inaczej, skoro ich autorem jest fotograf mieszkający w Rzymie, autor wielu fotografii Jana Pawła II i papieża Benedykta XVI. Natomiast jeśli chodzi o tekst, to tak – znajdują się tu także zdjęcia z podpisami. Ale choć tekstu zdawałoby się jest dużo, to jednak kompozycyjnie ułożony jest w taki sposób, że nie całość nie sprawia wrażenia książki do czytania, a bardziej do oglądania.

Całość tekstu podzielona jest na 9 części, o nierównej długości. Bo przecież trudno porównać długość modlitwy „Aniele Boży” z długością np. homilii wygłoszonej podczas kanonizacji Carla Acutisa i Pier Giorgio Frassatiego. Dla mnie jednak najciekawszy był wywiad przeprowadzony przez Krzysztofa Tadeja, z polską nianią Carla Acutisa, Beatą Sperczyńską-Borrelli. Czytałam jej słowa i wracałam do nich po kilka razy. Bo nie chodziło o to co Beata Sperczyńska-Borrelli mówiła, tylko jaki obraz małego Carla – małego, a jednak dojrzalszego niż wielu dorosłych – pojawiał się w jej wypowiedziach. Ważne dla mnie było także to, że Krzsztof Tadej nie przesłaniał sobą tej rozmowy, tak jak to potrafią niektórzy dziennikarze – zadawał proste pytania i nie komentował odpowiedzi. Bardzo ciekawa okazała się część „Carlo Acutis a Polska”.

Ważnym elementem są najbardziej znane myśli Carla, każda ukazana na osobnej stronie, na pięknym tle.
Krzysztof Tadej jest autorem większości tekstów zamieszczonych w książce (oczywiście za wyjątkiem tekstów homilii i przedmowy). Całość kończy „Dziesięć zasad wynikających z życia Carlo Acutisa”.
Dla mnie to lektura szczególna, już podczas czytania wracałam do niej niejeden raz. I na pewno jeszcze nieraz powrócę.