Oblężenie Warszawy Powieść Historyczna Z Końca XVIII w.

WOJNA I MIŁOŚĆ

No i cóż mogę powiedzieć, jak nie to, że ta książka to dla mnie spore zaskoczenie. Bo ta niewielkich rozmiarów, cieniutka, do łyknięcia na raz kolejna taka lektura która nie wymaga od czytelnika zbyt wiele czasu ani poświęcenia, chociaż idzie w tematykę, za którą nie przepadam (ani historyczne opowieści, ani tym bardziej wojenne to zupełnie nie moja bajka) okazała się naprawdę dobra. Przyborowski, zapomniany już klasyk takiej literatury stworzył tutaj rzecz która pełnym akcji wojenno-przygodowo-historycznym romanse, gdzie przygody bohaterów potrafią nas wciągnąć i przekonać do siebie. a przy okazji zapewnić naprawdę sporo sympatycznej, chociaż nie pozbawionej tragedii, goryczy i mocniejszych akcentów zabawy.

Akcja książki zabiera nas do roku 1794. Ciężki to czas, źle się dzieje, na miłość nie ma miejsca, ale miłość jest. Józef Balcer, porucznik świeżo uformowanej w Warszawie Gwardii Obywatelskiej, kocha – z wzajemnością – Klarę Szmit. Problemem na ich drodze do ołtarza jest ojciec dziewczyny, a to dopiero początek kłopotów, bo wkrótce Warszawa zostaje oblężona przez Prusaków, a dwoje zakochanych rozdzielonych. Balcer nie zamierza się poddawać, szykuje plan ratowania narzeczonej, a pomaga mu w tym, podobnie, jak on beznadziejnie zakochany, Wojtek. Czy ta historia może się dobrze skończyć?

Niniejsza książka po raz pierwszy do sprzedaży trafiła w roku 1879. Wznawiano ją potem kilka razy, ostatni w 1949 roku, wiele lat po śmierci autora i przez lata nikt nie próbował przypomnieć nam „Oblężenia Warszawa”. Aż do roku 2025, kiedy to wydawnictwo CM, które słynie ze wznawiania klasyki, postanowiło nam ją odświeżyć. I czy się takie rzeczy lubi, czy nie, warto docenić starania wydawcy, bo jednak wiele wartych uwagi dzieł zostało zapomnianych, a to do nich należy. Przyborowski to człowiek legenda, bo przecież pierwszy rodzimy autor kryminałów, uprawiający ten gatunek jeszcze zanim powstał Sherlock Holmes. Zresztą o autorze można by sporo mówić, liczy się jednak to, że był uczestnikiem powstania styczniowego, więc i o tematyce wojennej wiedział wiele i z pierwszej ręki.

I to w książce czuć. Ale przede wszystkim czuć tu świetnie oddane realia historyczne. Tamte czasy, sytuacja, obawy… Podlewa to tematyką trudnej miłości (a w tej też w swojej twórczości się rozsmakował, bo karierę literacką zaczynał od powieści obyczajowych i romansów, a nawet pisywał pod kobiecym pseudonimem). Dobrze się to czyta, jest w tym wszystkim ładunek emocjonalny, a chociaż rzecz jest krótka (130 stron), udało się autorowi i dobrze poprowadzić wszystkie te wątki, i dobrze, bez skrótów, stylem treściwym i kwiecistym, wszystko to opisać. Bywa, że jest to wszystko archaiczne, nie przeczę, bywa, że czasem buduje autor dystans między czytelnikami, a wydarzeniami, kiedy wrzuca wtrącenia w stylu „w poprzednim rozdziale zostawiliśmy bohatera…”, ale jest w tym też magia, jest dobre wykonanie, z jakim kojarzy nam się klasyka i po prostu dobra książka jest.

Nie sądziłem, że to powiem, ale jednak mogę ją z czystym sercem polecić. Kto lubi książki historyczne, będzie zachwycony, kto nie, a jednak coś go tu zaciekawiało, śmiało może, bo warto. A jeśli boicie się czegoś na kształt „Miasta ‘44” to przestańcie, bo „Oblężenie Warszawy” jest o wiele lepsze i udowadnia, że nawet w takiej tematyce można zrobić coś dobrego.