Natura Dziury

Tytuł tej niezwyczajnej powieści częściowo naprowadza nas na trop tego, czego możemy się spodziewać, o czym tym razem opowie nam Marcin Czub. Trochę filozofii, trochę fizyki, a poza tym… samo życie, pokręcone i zamotane, z którym nijak nie idzie sobie poradzić.

Główny bohater, Ryszard Jaskier, z dnia na dzień porzuca dotychczasowe życie. Zatrzaskuje drzwi, za którymi zostaje żona i codzienny harmider, nerwowa przepychanka i zasiedla altankę w ogródkach działkowych, opuszczoną, skrytą za bujnymi krzaczorami, odizolowaną. Nie ma tam wygód, do jakich przywykł wcześniej, za to w uszach aż dzwoni cisza, a za towarzyszkę ma Ryszard okaleczoną, chorą suczkę, którą uratował i przygarnął. Gdy się zastanawia nad swoim losem, przyznaje: „Dużo czasu mi zeszło, aby dojść do tego, kim jestem. Mnóstwo dyscypliny i trudnych decyzji, by zrozumieć, co jest ważne w życiu. Dojrzewałem bardzo powoli, ale teraz już rozumiem. Od kilku dobrych lat rozumiem. Trzymam się filozofii”. Jest rok 2009. Jedni zatrzymują się, by przemyśleć własne wybory i zastanowić się, czy są na właściwej drodze. Pozostali biegną przed siebie, nie rozglądając się wokoło, goniąc własny cień.

Ryszard przypadkiem natrafia w radiu na tajemniczą stację, nadającą z odległej przyszłości, z roku 2110. To „Przekaz z Kosmosu”, a w nim relacje z fascynujących eksperymentów. Człowiek nago dryfujący w przestrzeni kosmicznej, teoria lunocentryczna całkowicie sprzeczna z kopernikańską, metoda ujednolicania cierpień fizycznych i psychicznych populacji za pomocą dysocjacji, a nawet giełda kierowana intuicją inteligentnych szczurów, mających bezpośredni wpływ na zarządzanie rynkiem papierów wartościowych. Gdy twórcy audycji orientują się, że ich sygnał przedostał się jakimś niedomkniętym kanałem czasu do uszu Ryszarda, wydają na niego wyrok i organizują karną ekspedycję. Napięcie rośnie, we wrocławskiej altanie i w naszych sercach, czekamy na rozwój wydarzeń, a ten… zbija nas z nóg!

Mamy przed sobą rzecz jasna kolejne weird fantasy Marcina Czuba. Po lekturze niesamowitego „Objawienia bogini świni” tego się właśnie spodziewaliśmy. Jak również zabójczo zabawnej groteski, która jednak zabawna jest tylko do chwili, gdy dociera do nas, że pod doskonałym ironicznym sztafażem kryjemy się właśnie my sami. Współcześni samotni dziwacy, u których problemy życiowe zagnieżdżają się w głowie, jelitach albo kręgosłupie, krążą w ciele, uprzykrzając nam i tak niełatwe życie, pozbawiając uśmiechu. Nie szanujemy tego, co mamy. Wyrzucamy tony jedzenia, podczas gdy inni obok nas głodują. Szukamy taniej, prostej, plastikowej rozrywki, często kosztem drugiego człowieka. Ważne, by się działo, by była zabawa i fun, oglądalność i klikalność, emotki i popularność. Prawdziwe, silne więzi za wiele kosztują, czasu i wysiłku. Świat zwariował i stoi na głowie. Ludzie, a nawet zwierzęta dziwaczeją. Każdy żyje osobno, a gdy już zbierze się grupka, robi się niebezpiecznie, odpalona petarda puszcza w kosmos świat. Czy można się więc dziwić, że Ryszard ląduje w czarnej dziurze z hukiem i gwizdem, jakiego nie spodziewał się nikt oprócz autora. Taka bowiem jest natura czarnej dziury.

Jest dziwnie, trochę strasznie, trochę śmiesznie, a trochę… poważnie. Autor otworzył tunel w czasoprzestrzeni, poprzez który przesłał nam całkiem sporo tematów do przemyśleń, pokazał, dokąd w swojej niecierpliwej, kompulsywnej pogoni za nowymi wrażeniami zmierzamy. Czarna dziura czeka, przepastna i głodna, lecimy w jej stronę nieświadomi niebezpieczeństwa, włączamy turbodoładowanie, rozszczelniamy skafandry, a szum kosmicznych fal zagłusza w nas resztki zdrowego rozsądku.