Okładka wydania

Star Carrier Tom 2 Środek Ciężkości

Kup Taniej - Promocja

Dodatkowe informacje


Oceń Publikację:

Książki

Fabuła: 100% - 1 votes
Akcja: 100% - 1 votes
Wątki: 100% - 1 votes
Postacie: 100% - 1 votes
Styl: 100% - 1 votes
Klimat: 100% - 1 votes
Okładka: 100% - 1 votes
Polecam: 100% - 1 votes

Polecam:


Podziel się!

Star Carrier Tom 2 Środek Ciężkości | Autor: Ian Douglas

Wybierz opinię:

Qlturalna

Dokąd zmierza ludzkość? czyli filozoficzne rozważania z Ianem Douglasem

 

Patrząc w niebo, widzimy miliony gwiazd. Wielu, z nas nasuwa się pytanie: Czy na którejś z nich istnieje życie? Ian Douglas rozwiewa te wątpliwości , w serii ,,Star Carrier''. Pierwszy tom pt. ,,Pierwsze uderzenie'' to preludium, do tego co wydarzy się w drugim tomie pt. ,,Środek ciężkości''... Autor jeszcze raz udawania, że w wąskim gatunku, o tajemniczej nazwie military science fiction, nie ma sobie równych.

 

Tak właściwie, to, czym jest owy podgatunek fantastyki naukowej? Większość czytelników, widzi popularne scf, jako bezmyślną walkę kosmitów. Nic bardziej mylnego! Wykorzystanie obecnego stanu wiedzy naukowej oraz dodanie do niego zaawansowanych, futurystycznych przemyśleń, na temat tego, jakim torem potoczy się współczesny świat, to nie lada wyzwanie. Takie pisarstwo wymaga od autora nie tylko wyobraźni, ale i gruntownego wykształcenia .Autor wprost idealnie spełnia te warunki.

 

Ian Duglas, a właściwie William H. Keith, pisarz, o niezwykłym dorobku literackim. Napisał ponad sto książek, z których większość została umieszczona na liście bestsellerów : ,, New York Time'sa''. Niestety, w Polsce zostały wydane zaledwie dwie książki z serii ,, Star Carrier''. Keith żongluje gatunkami literackimi. Pisze technothrillery polityczne (cokolwiek to jest), powieści historyczne, kryminały, a także... military science fiction. Tematy związane z nauką jak również z militariami i wojskowością, nie są obce pisarzowi. Weteran wojny w Wietnamie, były członek Korpusu Medycznego Stanów Zjednoczonych, wykładowca na Uniwersytecie w Pensylwanii i... można tak wymieniać. Autor, dzięki wszechstronnemu wykształceniu, wie, o czym pisze. Potężna dawka rozrywki i równie ogromna doza wiedzy. ,,Star Carrier'' to niemalże z naukową precyzją stworzona wizja świata w XXV w

 

Pierwszy tom, kończy się spektakularnym zwycięstwem Ziemian nad Turuschami. Admirał Koening, zostaje okrzyknięty bohaterem, awansuje, a Konfederacja Teksańska oferuje mu tytuł prezydenta. Każdy byłby zadowolony, z takiego obrotu spraw, ale nie główny bohater. Oddany żołnierz, niemalże wychowany w kosmicznym dronie, nie chce rozstawać się z służbą wojskową. Co więcej pragnie przesunąć tytułowy środek ciężkości daleko poza granice wroga. Jak łatwo się domyślić senatorzy Konfederacji są całkowicie przeciwni takiemu rozwiązaniu. Nastawieni pokojowo politycy chcą rozpocząć pertraktacje pokojowe z Imperium Sh'daar, z którym toczyli zacięte boje, niespełna dwa miesiące wcześniej. Zbuntowany admirał postanawia działać na własną rękę. Jak potoczy się dalsza akcja? Wystarczy sięgnąć po Środek Ciężkości.

 

Seria jest powiązana ze sobą, aby odnaleźć się w pierwszym tomie, niezbędne jest przeczytanie pierwszej części, czyli Pierwszego Uderzenia. Nie znajdziemy w nim wątków obyczajowych, ani portretów psychologicznych bohaterów. To klasyka gatunku w najczystszej postaci. Opisy broni, walk, a nawet stopni wojskowych, tworzą z niej powieść od początku do końca militarną. Drugi tom porusza już nieco inne wątki. Mamy tutaj rozbite małżeństwa, wpływ pracy na życie prywatne, czy mniej lub bardziej udane próby analizy postaw psychologicznych bohaterów.

 

Sami bohaterowie są wykreowani w dużo ciekawszy sposób. Są przedstawieni jak ludzie nam bliscy, z własnymi słabościami, emocjami i namiętnościami. W podobny sposób pisarz zaprezentował obcą cywilizację Turuschów. Koncepcja ich umysłu, który składa się z trzech części, a mianowicie umysłu: Ponad-Poniżej- Tutaj, do złudzenia przypomina freudowską teorię Id-Ego- Super ego. Kolejnym plusem tej książki jest fakt, że wątki poboczne dotyczące życia prywatnego bohaterów, zostały tutaj dopowiedziane i rozwinięte. Dynamika w opisie bohaterów, sprawia, że od książki trudno się oderwać.

 

W gatunku military science fiction niezbędne są odniesienia do nauki czy techniki. W powieści znajdziemy ich, co nie miara. Oprócz opisów planet, okraszonych informacjami na temat: fauny, flory czy zjawisk fizycznych na niej zachodzących, autor funduje czytelnikowi wędrówkę przez wszystkie epoki historyczne. Autor cytuje Juliusza Cezara, nawiązuje do średniowiecznego badacza Korneliusza z Agrypy czy zachwyca się przemianami zachodzącymi w renesansie. Nazwisko Einsteina czy postaci historyczne takie jak Helmut von Moltke pojawiają się niemal na każdej stronie. Dzięki temu zapaleni fizycy poznają trochę historii, a kochający czytać humaniści dowiedzą się, czym jest Prawo Moya. Co więcej, autor, już od pierwszej części dopisuje alternatywną historię do wydarzeń z XXI wieku. Pisze, czym skutkuje polityka ustępstw wobec Chin czy zbytnie eksploatowanie złóż naturalnych. Między wierszami możemy wyczytać, jak autor odnosi się do innych religii, jaki ma stosunek do Islamu. Gratka dla miłośników polityki? Dlaczego nie, biorąc pod uwagę, fakt, że autor, (weteran wojny w Wietnamie), zna mechanizmy konfliktów oraz dyskusyjny udziału polityków w działaniach zbrojnych. Poza tym, sama Konfederacja Teksańska przypomina swoją działalnością ONZ i odwieczny dylemat: wypowiedzieć wojnę czy też nie?

 

Książkę czyta się niezmiernie szybko. Duże litery i dość obszerne marginesy ułatwiają lekturę. Wrażliwszych czytelników mogą odstraszyć przekleństwa, nieodłączny element wojskowego życia, a także momentami slangowy, kolokwialny język.

 

,,Star Carrierr '' nie jest czytadłem, które zachwyci każdego czytelnika. Nie każdy lubi czytać o wojnie, polityce i obcych cywilizacjach. Jeśli nie należysz do tej grupy, zakochasz się w pisarstwie Iana Douglasa. ,,Punkt Ciężkości'' to intelektualna rozrywka na wysokim poziomie, a po jej lekturze każdy czytelnik zada sobie pytanie ''Co to znaczy być człowiekiem''

Uleczkaa38

Po zakończeniu lektury pierwszej części cyklu "Star Carrier", odczuwałam wielką satysfakcję i zadowolenie z tego powodu, że miałam okazję spędzić tych kilka godzin przy tak znakomicie napisanej powieści science-fiction. Powieści, która zaskakiwała nie tyle swoim tematem, gdyż motyw inwazji obcych na Ziemię jest niemalże tak samo stary jak literatura, ale podejściem autora do tejże historii. Otóż Ian Douglas potrafił pchnąć niezwykłą nutkę świeżości w ten doskonale znamy Nam schemat kosmicznej wojny, czyniąc swoją opowieść ze wszech miar nieprzewidywalną i niezwykle interesującą. Mam tu na myśli coś, co najkrócej mówiąc, określiłabym mianem "nowego spojrzenia" na komercyjne ujęcie military science-fiction, które wcale nie musi być trywialne, wtórne i w stylu teledysku z MTV. Jak się bowiem okazuje, może to być również literatura wysokich lotów, dla wymagającego czytelnika. Z tym większa niecierpliwością oczekiwałam na kolejną odsłonę tego cyklu, zatytułowaną "Star Carrier. Środek ciężkości".

 

Druga część sagi Iana Douglasa opowiada o wydarzeniach, będących bezpośrednią kontynuacją historii przedstawionej w pierwszym tomie. Przypomnijmy, iż ten zakończył się zwycięstwem floty Konfederacji Ziemskiej w kosmicznej potyczce z rasą Sh'daarm, a ściślej mówiąc podporządkowanymi wysłannikami tejże cywilizacji - Turuschami. W wyniku ów zwycięstwa, obce siły opuszczają układ słoneczny i sąsiadujące z nim układy, zaś głównodowodzący bitwą admirał Koenig, otrzymuje nominację na stanowisko prezydenta Konfederacji Teksańskiej. Na Ziemi, owładniętej euforią po pokonaniu wroga, dominują nastroje pacyfistyczne, skłaniające się do rozpoczęcia negocjacji pokojowych z rasą Sh'daar, tak by w ten oto sposób, raz na zawsze zlikwidować zagrożenie z ich strony. Jedynie admirał Koenig i jego najbliżsi współpracownicy, wydaje się mieć odmienne zdane w tej kwestii, uważając, iż jedynym gwarantem bezpieczeństwa ludzkości, jest wykonanie ataku wyprzedzającego, przenosząc teatr działań wojennych do rodzimych układów obcej rasy, a następnie jej unicestwienia. Łamiąc rozkazy i wytyczne władz Konfederacji, podejmuje tę niezwykle ryzykowną i niebezpieczną próbę, jaką jest przeniesienie tytułowego "środka ciężkości" wojny, na terytorium Sh'daar. Kontrofensywa o kryptonimie ""Crown Arrow" staje się faktem, zaś od jej rezultatu będzie zależeć nie tylko los admirała Koeniga, lecz i całej ludzkości..

 

Książka Douglasa wydaje się być jeszcze bardziej zaskakującą, rozbudowaną, efektowną i inteligentną powieścią, niż jej poprzedniczka. Już od pierwszych stron lektury, zostajemy wrzuceni w wir tak emocjonujących i spektakularnych wydarzeń, iż po pierwszych minutach musimy niemalże zaczerpnąć głęboki łyk powietrza, by po uświadomić sobie, iż oto znów jesteśmy w tym niezwykłym świecie kreowanym wyobraźnią Iana Douglasa, w którym to nie ma mowy o choćby krótkim odpoczynku. Czytając "Środek ciężkości" nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że tak naprawdę to dopiero teraz zaczyna się "prawdziwa zabawa", a wszystko to, co miało miejsce w pierwszym tomie cyklu, stanowiło jedynie nie jako preludium, przystawkę do dania głównego, jakim to jest niniejsza powieść. I tak też chyba należy odbierać tę powieść, w której to nie potrzebujemy już wyjaśnienia genezy konfliktu, przedstawienia głównych bohaterów, wprowadzenia w realia świata roku 2404. Teraz przyszedł czas jedynie na prawdziwą wojnę, w której to każda decyzja, każdy krok, każdy błąd, będzie kosztować więcej, niż można to sobie wyobrazić..

 

Military science-fiction to podgatunek literacki, który w ostatnim okresie cieszy się coraz większą popularnością, budowaną naprawdę udanymi premierami. I jeśli spojrzymy na niniejszą powieść, to ten fakt nie może chyba nikogo dziwić. Książka Douglasa to kwintesencja wojny, której realia, dramatyzm i okrucieństwo, zostały przeniesione z ziemskiego padołu, w kosmiczną otchłań. Taktyka walki, hierarchia dowodzenia, szczegółowe manewry, ludzkie błędy, odwaga i paraliżujący strach - wszystko to emanuje z każdej strony książki i pozwala niemalże w namacalny sposób wyobrazić sobie to, jak by owa kosmiczna wojna wyglądała naprawdę. Czytając tę powieść nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że jej autor to swoisty wizjoner, który w bardzo inteligentny sposób rysuje przyszłość świata, w oparciu o technologiczną wiedzę dnia dzisiejszego. Nie znajdziemy tu bowiem technologii i broni, która wymykała by się wszelkiej logice i wyobraźni, znajdując swoje uzasadnienie w tym, że być może coś takiego będzie mogło istnieć za 400 lat. Otóż otrzymujemy tu technologię, która prawdopodobnie istnieć będzie na pewno, choćby w zbliżonej formie, za lat 100, a być może i wcześniej. Realizm, realizm i raz jeszcze realizm, to wbrew pozorom coś, czego literatura science-fiction musi się trzymać, bo tylko wtedy ociera się o granice pojęcia "wybitna". Twórczość Iana Douglasa, taka właśnie jest.

 

Największym atutem fabuły "środka ciężkości", jest jej spójność i logika kolejności zdarzeń. Każdy wątek, każdy fragment, stanowi zaczątek przyszłych wydarzeń, których końcowy efekt będziemy mogli zaobserwować w niezwykle spektakularnym zakończeniu. Walka stanowi tutaj kwintesencję opowieści, lecz zostaje ona poprzedzona długą batalią polityczną, bez której to żadna wojna nie ma prawa się toczyć. Można by wręcz powiedzieć, że wojnę militarną poprzedza wojna polityczna o to, czy w ogóle można pozwolić sobie na jej kontynuację. To realizm w najczystszej postaci, który czyni ową powieść jak najbardziej wiarygodną i jeszcze bardziej interesującą.

 

Samą powieść można podzielić na dwie części - polityczną i militarną. Jak już zasugerowałam powyżej, pierwsze rozdziały przedstawiają głównie sytuację polityczną na Ziemi i w strukturach władz Konfederacji, w których to dominuje kierunek pokojowy i potrzeby negocjacji z najeźdźcami. W opozycji do tej frakcji są wojskowi, z admirałem Koenigiem na czele, dla których atak jest jedyną formą obrony przed Sh'daar. I powiem szczerze, że ten wątek, mogący wydawać się nieco nudny, stanowi niezwykłą ucztę dla czytelnika. Polityka, ubrana w taką formę i przedstawiona w tak zajmujący i zaskakujący sposób, jest bardzo ciekawa i pasjonująca. Druga część książki to już sama misja bojowa, która jest absolutnym majstersztykiem, mogącym równać się z największymi dziełami military science-fcition. Ten, wręcz filmowy, sposób przedstawiania kosmicznej walki, emanuje tak wielką dawką szczegółów, technicznych terminów, nagłych zwrotów akcji, iż po prostu pochłania bez reszty. Indywidualne pojedynki myśliwców, tak doskonale znane Nam z pierwszego tomu, ustępują tu nieco więcej pola wielkim jednostkom, których to pojedynki są równie, jeśli nie jeszcze bardziej emocjonujące. Blisko 200 stron kosmicznej walki, zadowolą chyba wszystkich fanów gatunku, mnie wprost urzekły.

 

Szczególne słowa uznania należą się autorowi także za umiejętność "opanowania" wykreowanego przez swoją wyobraźnię świata. Często bowiem w przypadku wielkich powieści science-fiction zdarza się tak, iż rozbudowana fabuła przerasta jej twórcę, który pomija liczne pomniejsze, zapoczątkowane wcześniej wątki lub nie wyjaśnia wielu istotnych kwestii, ginących w tle głównych wydarzeń. Otóż Ian Douglas wydaje się mieć wszystko stale pod kontrolą. I nawet jeśli wydaje się już, że pewien wątek nie powróci, to nagle ku Naszemu zaskoczeniu i nie mniejszej uciesze, znajduje on swoje rozwinięcie. Bez choćby najmniejszej przesady można stwierdzić, iż wszystko co zostało zawarte w tej powieści, jest tutaj potrzebne i umieszczone z jak największą premedytacją autora.

 

W drugiej części tej kosmicznej sagi powracamy do bohaterów doskonale znanych Nam z poprzedniego tomu. Znów śledzimy losy dzielnych pilotów z Trevorem Grayem na czele, jego bezpośrednią przełożoną Alyssa Alyn oraz głównodowodzącym, wspominanym już wielokrotnie, admirałem Koenigiem. Pojawiają się również nowi bohaterowie, których decyzje i losy odegrają znaczącą rolę w wojnie z obcymi. To, co szczególnie rzuca się w oczy, to nieco bliższe przyjrzenie się przez autora charakterom głównych postaci. Nie mam tu na myśli ich przedstawienia, gdyż wszyscy czytelnicy tego cyklu doskonale wiedzą, kto jaki jest i jakimi zasadami się kieruje w swoim życiu. Mam tutaj na myśli ukazanie tychże postaci, bardziej jako zwykłych ludzi, na wpół cywili, nie zaś wyłącznie jako odważnych żołnierzy. Ich kłopoty i problemy rodzinne, pogmatwane i nie rzadko zrujnowane życie osobiste, zwłaszcza ujawniające się w kontaktach z płcią przeciwną czy też poruszenie kwestii okaleczonej psychiki. wszystkie te elementy jeszcze bardziej przybliżają Nam te postacie i czynią ich bardziej żywymi, ludzkimi, bliższymi czytelnikowi.

 

"Środek ciężkości" to również dwa aspekty, które są niezwykle interesujące i istotne dla całości sagi. Pierwszym z nich jest bliższe przybliżenie motywów, które to doprowadziły rasę Sh'daar do inwazji na ludzkie kolonie, a następnie na samą Ziemię. Nie chcąc psuć przyjemności z lektury wspomnę jedynie, iż owa geneza konfliktu nie jest wcale tak prosta i przewidywalna, jak to by mogło się wydawać po lekturze pierwszej części cyklu, z której to wynikało, iż głównym punktem zapalnym jest obawa obcych przed rozwojem technologicznym ludzi. Drugim elementem wartym poruszenia, jest wątek samej wyprawy gwiezdnej pod postacią misji bojowej. Podróż przez nieznane terytoria to jest to, co lubię najbardziej w tym gatunku literackim. Odkrywanie nowych planet, docieranie tam, gdzie nikt jeszcze nie dotarł, pytanie o nieznane - być może są to utarte i po wielekroć wykorzystane już schematy, ale Mnie wciąż ciekawią i fascynują.

 

Komplementować autora jak i jego dzieło mogłabym długo..Chociażby za niezwykle pomysłowe i barwne przedstawienie obcych ras, tak bardzo inne od wzorców spotykanych w literaturze, a zaskakujące ich sposobem funkcjonowania, choćby w ujęciu świadomości. Kolejne słowa uznania należałyby się za niezwykle interesująca wizję Ziemi w 2400 roku, z Konfederacją na czele, stworzoną na wzór NATO lub ONZ, nie pozbawianą jednak takich miejsc, jak slumsy wielkich miast, np. Nowego Jorku, skąd się wywodzi jeden z głównych bohaterów, a gdzie to mieszkający tam ludzie raczej wegetują, aniżeli żyją. O zaskakującej fabule, licznych zwrotach akcji i samej przyjemności płynącej z lektury nie wspominając..

 

Jedynym mankamentem, jeżeli można tego pojęciu tu użyć, jest ten oto fakt, iż lektura niniejszej powieści jest nie możliwa, a bynajmniej wielce utrudniona, bez znajomości fabuły poprzedniego tomu. Zbyt wiele wątków i nawiązań odnosi się tutaj bowiem do wydarzeń z poprzedniego części cyklu, których to znajomości jest niezbędne dla zrozumienia całość fabuły. Z drugiej strony to chyba jednak nie aż taki mankament, gdyż stanowi on doskonały pretekst do sięgnięcia po "Pierwsze uderzenie", a tym samym dostarczenia sobie wielu godzin doskonałej, kosmicznej rozrywki..

 

"Star Carrier. Środek ciężkości" to książka, która śmiało może kandydować do miana genialnej. Zdecydowanie jest to powieść, która zadowoli wszystkich fanów gatunku, a być może przekonana do literatury science-fiction również i tych, którzy dotąd omijali ją szerokim łukiem. Polecam i już nie mogę się doczekać trzeciej odsłony tej kosmicznej sagi..

 

Komentarze

Kod antyspamowy
Odśwież

Aby Skomentować Kliknij Tutaj

Współpracujemy z:

BIBLIOTECZKA

Karta Do Kultury

? Jeżeli zalogujesz się na swoje konto, będziesz mógł bezpłatnie:
*obserwować pozycje wydawnicze, promocje oraz oferty specjalne
*dodawać je do ulubionych
*polecać innym czytelnikom
*odradzać produkty, po które więcej nie sięgniesz
*listować pozycje, które posiadasz
*oznaczać pozycje przeczytane/obejrzane
Jeżeli nie masz konta, zarejestruj się, zapraszamy do rejestracji!
  • Zobacz Mini Tutorial