Okładka wydania

Ja, Tamara

Kup Taniej - Promocja

Dodatkowe informacje


Oceń Publikację:

Książki

Fabuła: 100% - 1 votes
Akcja: 100% - 1 votes
Wątki: 100% - 1 votes
Postacie: 100% - 1 votes
Styl: 100% - 1 votes
Klimat: 100% - 1 votes
Okładka: 100% - 1 votes
Polecam: 100% - 1 votes

Polecam:


Podziel się!

Ja, Tamara | Autor: JaTamara

Wybierz opinię:

Lówianka

W marcu 2020 roku w domu aukcyjnym Christie w Londynie sprzedano najdroższy obraz polskiej malarki. „Portret Marjorie Ferry” Tamary Łempickiej wylicytowano za 16 milionów funtów. Prace tej artystki są cenione zagranicą, a do słynnych prywatnych kolekcjonerów jej dzieł należą celebryci tacy jak: Barbara Streisand, Jack Nicolson czy Madonna. Mimo takiego zainteresowania twórczości Łempickiej nie odkryto jeszcze w kraju nad Wisłą, a notka biograficzna w Wikipedii o przedstawicielce art déco jest znacznie obszerniejsza w języku angielskim niż w języku polskim.

 

Próby spopularyzowania losów życia i sztuki „królowej Paryża” podjął się Grzegorz Musiał, który swoją wiedzę zgromadził podczas podróży, odbytych śladami głównej bohaterki książki. Fabuła skupia się na przedstawieniu lat młodości spędzonych z rodziną w Rosji oraz dwudziestolecia międzywojennego – okresu największej świetności kobiety w Paryżu. Powieść urywa się w momencie, w którym Tamara i jej mąż, uciekając przed wojną w 1939 roku, przybywają do USA. Zgodnie z zapowiedziami autora kolejna cześć książki będzie zatytułowana „Siostra wulkanu” i będzie opowiadać o schyłku życia Tamary Łempickiej.

 

Ze względu na obfitość doświadczeń historycznych, artystycznych i obyczajowych losy polskiej malarki bez wątpienia mogły stać się wspaniałym tworzywem dla pisarza. Praca Musiała wydaje się być udanym projektem, ponieważ autor zdecydował się na pogłębienie postaci Łempickiej przez wprowadzenie narratora pierwszoosobowego. Odejście od pośredniego przytaczania faktów biograficznych pozwala na skrócenie dystansu między bohaterką a czytelnikiem. Wydarzenia zostają przytoczone z pamięci malarki, co może sprawiać wrażenie, że mam do czynienia z wyznaniem skierowanym bezpośrednio, jakby w trakcie rozmowy.

 

Ten zabieg wiąże się także z niebezpieczeństwem niedomówień, gdyż narratorka nie uzupełnia swojej wypowiedzi informacjami, które dla niej są oczywiste, ale dla czytelnia wręcz przeciwnie. Przykładowo w powieści nie ma żadnych danych na temat daty czy miejsca narodzin malarki oraz stanu społecznego jej rodziny. Odpowiedź na ostatnie pytanie można wywnioskować z fabuły, jednak wiele porządkujących dla czytelnika faktów nie zawarto w tekście.

 

Na podstawie selekcji wątków przedstawionych w książce można stwierdzić, że powieść skupia się na przedstawieniu procesu kształtowania warsztatu artystki. Z tego powodu, Musiał w swojej pracy wykorzystuje opisy obrazów, które miały wpływ na wyobraźnie kobiety, autorskie interpretacje obrazów Łempickiej oraz relacje ze spotkań najważniejszych artystów początku XX wieku takich jak Picasso czy Hemingway. Warto podkreślić, że trud autora, aby zgłębiać losy „królowej Paryża” przyczynia się do stworzenia dokładnego opisu obyczajów. Na szczególną uwagę zasługują opisy balu w Petersburgu oraz próba odtworzenia atmosfery towarzyszącej środowisku artystycznemu w Paryżu.

 

Niestety działanie związane z fabularyzowaniem faktów historycznych przypuszczalnie należy do najsłabszych elementów kompozycji. Dialogi miedzy Tamarą i Tadeuszem, albo miedzy pisarzami i malarzami podczas wystaw i libacji wydają się pretensjonalne, nie uwiarygodniają podejmowanych przez bohaterów decyzji; zamiast śmieszyć, wywołują znużenie. W tym miejscu należy ponownie wspomnieć o rozwiązaniu, na jakie decyduje się Musiał, aby oddać głos bohaterce, dzięki użyciu narracji pierwszoplanowej. Rezygnacja z obiektywnego narratora ogranicza odbiorcom szansę na poznawanie postaci dzięki charakterystyce bezpośredniej. Dlatego kreacja protagonistów opiera się na niefortunnych dialogach oraz czynach, których przyczyny nie zostają wyjaśnione.

 

Po zapoznaniu się z treścią książki „Ja, Tamara. Powieść o Tamarze Łempickiej” warto pochylić się nad samym tytułem. Bardzo ciekawym zabiegiem jest wprowadzenie w powieści narratora pierwszoosobowego, o czym informuje pierwsza część. To rozwiązanie stało się przyczyną zarówno zalet jak i wad tej powieści. Przypuszczalnie czytelnicy z zadowoleniem będą wsłuchiwać się w kolejne wspomnienia bohaterki, które skierowane są do określonego odbiorcy. Z drugiej strony kompozycja powieści opiera się na jednostajnym monologu i przeplatana jest pretensjonalnymi dialogami oraz anegdotami związanymi z powstawaniem popularnych obrazów malarki. Wydaje się, że najmocniejszą stroną tej historii jest materiał źródłowy, ponieważ burzliwe życie Tamary Łempickiej dostarczyło autorowi wystarczającego tworzywa, aby napisać wciągającą książkę.

 
 

Komentarze

Kod antyspamowy
Odśwież

Aby Skomentować Kliknij Tutaj

Współpracujemy z:

BIBLIOTECZKA

Karta Do Kultury

? Jeżeli zalogujesz się na swoje konto, będziesz mógł bezpłatnie:
*obserwować pozycje wydawnicze, promocje oraz oferty specjalne
*dodawać je do ulubionych
*polecać innym czytelnikom
*odradzać produkty, po które więcej nie sięgniesz
*listować pozycje, które posiadasz
*oznaczać pozycje przeczytane/obejrzane
Jeżeli nie masz konta, zarejestruj się, zapraszamy do rejestracji!
  • Zobacz Mini Tutorial