Architektura Jest Najważniejsza - Drzewa

Autor: Barbara BartkowiczMarta LeśniakowskaMałgorzata OmilanowskaOlga TokarczukGrzegorz PiątekJan RylkePiotr Wróbel

Okładka wydania

Architektura Jest Najważniejsza - Drzewa


Dodatkowe informacje


Oceń Publikację:

Książki

Fabuła: 100% - 1 votes
Akcja: 100% - 1 votes
Wątki: 100% - 2 votes
Postacie: 100% - 4 votes
Styl: 100% - 4 votes
Klimat: 100% - 1 votes
Okładka: 100% - 1 votes
Polecam: 100% - 2 votes

Polecam:


Podziel się!

Wybierz opinię:

Tam, Gdzie Matka Mówi Dobranoc

SOS dla drzew
Świat, który zapomina o drzewach, staje się pustynią... Betonową, szarą, bez szansy na głębsze westchnienie! Drzewa sprawiają bowiem, że żyjemy, oddychamy pełną piersią, odpoczywamy w ich cieniu. Są podstawą, dzięki nim istniejemy a jak się okazuje, zapatrzeni w siebie, bywamy bezduszni, niszczymy je bowiem bez mrugnięcia okiem!

 

Architektura jest najważniejsza - drzewa, to zbiór esejów, których cykl rozpoczyna tekst Olgi Tokarczuk. Pisze ona o lipach - drzewach swojego dzieciństwa! Kolejni autorzy skupiają się również na drzewach, pierwszy tekst jest jednak typowo literacki, kolejne natomiast są esejami popularnonaukowymi i dzięki nim poznajemy nieco historii architektury, przy tym również dzieje miast i miejsc, które są bliskie w jakiś sposób każdemu z nas... Głównym podmiotem jest więc drzewo i to ono jest milczącym świadkiem poczynań kolejnych pokoleń po sobie przychodzących...
Po prostu i aż Drzewo

 

Drzewo na przestrzeni wieków nie zmieniło się wizualnie! Wciąż posiada korzenie, pień, gałęzie, liście czy igliwie! A jednak postrzeganie go przez ludzi jest tak różne w zależności od czasów, w których żyją, że wyróżnić można zupełnie odmienne dwa podejścia człowieka do drzewa jako takiego. Jeden niszczy i nie myśli o ogromnych konsekwencjach jakie tym powoduje. Drugi szanuje i ma świadomość potęgi drzewa, tego iż bez niego życie tych, którzy po nim przyjdą będzie niemożliwe...

 

Drzewa w architekturze, jak piszą kolejni autorzy tekstów, odgrywały zawsze ważną rolę. Bywały jednak momenty w dziejach ludzkości, kiedy nie były doceniane, a wręcz usuwane z otoczenia. Książka prezentuje więc różne stanowiska począwszy od szerokich planów rozwoju terenów zielonych, po wycinki i zasiedlanie do tej pory dzikich ekosystemów... Prezentuje również różne tematy, jedni autorzy skupiają się bowiem bardziej na szczegółowych zagadnieniach (choćby Małgorzata Omilanowska, która pisze o roślinach egzotycznych, ale także o wpływie drzewa na architekturę), są też tacy, którzy skupiają się na ekologii (krytyczny tekst Jana Rylke).

 

W takiej właśnie konwencji, wolności myśli i odczuć, powstały eseje, które kolejno zostały napisane przez: Olgę Tokarczuk, Martę Leśniakowską, Jana Rylke, Piotra Wróbla, Barbarę Bartkowicz, Grzegorza Piątka i Małgorzatę Omilanowską.

 

Jak wspomniałam tylko tekst Olgi Tokarczuk jest typowo literacki, osobisty i wspomnieniowy. Doskonale wprowadza w nastrój czytelnika, który to krótkie opowiadanie odczuwa całym sobą, przenosząc się w świat także i swego dzieciństwa. Pozostałe teksty są zgoła inne, poruszają temat pod kątem naukowych, często przenosząc nas w zamierzchłe czasy, choćby Średniowiecza (tekst Brabary Bartkowicz). Nie są one jednak zbiorem czystych faktów, bowiem autorzy, głęboko przejęci sytuacją drzew zwłaszcza w świecie współczesnym, dzielą się własnymi spostrzeżeniami i komentują stan ostrego ataku cywilizacji.

 

Wycieczka w przeszłość i zderzenie z teraźniejszością jest niczym nawoływanie do przebudzenia się!
Z autorami odwiedzamy nie tylko kolejne epoki, ale także miasta, o których rozwoju piszą nie pomijając ważnych szczegółów także politycznych. Wspomniana Barbara Bartkowicz pisze o Krakowie na przestrzeni wieków, wyciągając na światło dzienne pasję architektów i ludzi, którzy szanując zieleń, skupiali się na projektach wręcz wizjonerskich. Ale także nie szczędzi prawdy o niszczycielskiej sile, która tkwi w człowieku, i której doświadczyło również miasto oraz tereny mu przyległe. Kończy esej refleksją nad współczesnym Krakowem, którego obraz nie napawa, jak niegdyś, dumą. W podobnym duchu powstał tekst o Warszawie Skarpa równa się stolica, gdzie autor Grzegorz Piątek kończy go smutną konkluzją:"Dzisiejsze pokolenia obchodzą się z tym dziedzictwem jak hazardziści trwoniący wypracowaną przez przodków fortunę. Sukno w kasynie jest wprawdzie zielone, ale do życia potrzeba jeszcze chlorofilu".

 

Każdy tekst okazuje się ważny i znaczący dla współczesności, a samo drzewo, choć mówić w naszym języku nie potrafi, znajduje wśród autorów esejów sprzymierzeńców. Świadomi, krytyczni, znający historię, zarówno architektury jak i sztuki, potrafią pisać o drzewach w bardzo szerokim kontekście. Poprzez własne stanowisko ale przede wszystkim poprzez ukazanie sytuacji milczącego drzewa, oddają hołd wszechświatowi i ludziom, którzy dbają o nie. Skłaniają do namysłu ślepo podążającym za modą i niszczycielskimi trendami.

 

Bardzo polecam

 

Komentarze

Kod antyspamowy
Odśwież


Współpracujemy z:

KARTA BIBLIOTECZNA

BIBLIOTECZKA

  • Załóż swoje konto
  • Karta Do Kultury

    Jeżeli zalogujesz się na swoje konto, będziesz mógł bezpłatnie:
    *obserwować pozycje wydawnicze, promocje oraz oferty specjalne
    *dodawać je do ulubionych
    *polecać innym czytelnikom
    *odradzać produkty, po które więcej nie sięgniesz
    *listować pozycje, które posiadasz
    *oznaczać pozycje przeczytane/obejrzane
    Jeżeli nie masz konta, zarejestruj się, zapraszamy do rejestracji!