Ha!art Nr 61 Co Zostanie Z Literatury Polskiej Ostatniego Ćwierćwiecza

Drodzy Czytelnicy,
celem wydawania pisma Ha!art jest pokazywanie świata literackiego takim jakim ono jest. Wszelkie próby ulegania modom medialnym powinny być w zarodku duszone, zabijane. Samorządy, festiwale, nagrody, nominacje są jedynie ułudą i maskowaniem prawdziwym działaniom literatury. Niech logikę działań redakcji napędzają sami pisarze, a nie celebryci wśród których można zobaczyć autorów blogów o tematyce około literackiej.

W numerze 61 wydanym we wrześniu 2025 roku znajdziemy odpowiedzi na pytanie „Co zostanie z literatury polskiej ostatniego ćwierćwiecza?”. Odpowiedzi, nie odpowiedz – ponieważ redakcja postanowiła wysłać ankietę z tym właśnie pytaniem, do wielu osób. Osób tak czy inaczej związanych z literaturą. Krytycy literaccy, pisarze, historycy, publicyści. Nawet z pobieżnej lektury wynika jasno, że jedyną pisarką, która zostanie w pamięci czytelników jest Olga Tokarczuk. Ze względu na Nagrodę Nobla. Może jeszcze Mróz, Remigiusz Mróz. Ze względu na ilość napisanych powieści. Dokładnie – rynek czytelniczy jest zapchany książkami jak zsypy w wielokondygnacyjnych blokach. Rura przez którą śmieci miały zlatywać, miały po prostu zbyt małą średnicę, albo – co jest bardziej prawdopodobne: ludzie produkowali ( i nadal to robią) zbyt dużą ilość śmieci. Nie jest wykluczone, że będą czytelnicy którzy w tym miejscu wykrzywią z niesmakiem usta. Porównywać książki ze śmieciami? Toż to obraza Boża. A co powiecie na jednozdaniową analizę polskiej literatury pozostawioną przez Maję Staśko?

Kolejne strony Ha!art zajmują trzy eseje. Pierwszy, Aldony Kopkiewicz zatytułowany „Jak sprzedałam swój flow” mówi o warsztacie pisarskim Autorki. Zagrożenia i nadzieje. Próby i praca na pół etatu. Co można a czego należy unikać. Bardzo ciekawy tekst dla początkujących w zawodzie pisarza. I dla tych którzy piszą już tych kilka dobrych lat.
Filip Matwiejczuk napisał tekst pod tytułem „ Informować i dezintegrować na wesoło. Humor jako zabawa, krytyka i akt kreacji”. Jest to krótka historia humoru i satyry, od Homera ( tak, tak – tego Homera) do lat dzisiejszych, do czasów tic – toka. Jak ktoś nie wierzy, że na tym społecznym medium można znaleźć wesołe nuty, niech zajrzy do eseju Matwiejczuka.
Michał Koza, Mateusz Mazur opowiadają o „Przemianach dramy” zajmując się ostatnim ćwierćwieczem dyskusji literackich. Esej dla znawców literatury i kina szeroko rozumianego. O wszelkich związkach około literackich. Tych bardziej itymnych, przeznaczonych dla wąskiego kręgu ludzi, ale również i tych, które mogą być przedstawione szerokiej grupie odbiorców.

Marcin Czub proponuje opowiadanie zatytułowane „Nieskończony maj”. Z pogranicza fantasy i wieku dwudziestego pierwszego. W tym opowiadaniu został ożywiony robot mający wbudowane oprogramowanie AI. Zachowujący się jak człowiek robot ma kochankę, ale aby zaspakajać jej zachcianki ( nie tylko te łóżkowe) musi od czasu do czasu odnawiać oprogramowanie.

Zuzanna Stehl opublikowała w 61 numerze Ha!art dwa wiersze. Ziemowit Szczerek opowiadanie, do którego glosę napisał Piotr Marecki. Ostatnim tekstem w 61 numerze Ha!art jest fragment powieści Sławomira Shuty.

Lektura czasopisma Ha!art wymaga czasu i pewnoego rozeznania w świecie literatury. Człowiek przechodzący przypadkowo obok teatru nie zagra roli Hamleta. Trzeba mieć choćby minimalny warsztat aktorski.
Już od pierwszych stron widać że autorzy pisma postawili na dyskusję o literaturze, ale nie tylko poprzez tak zwane polecajki, krótkie notki i niezbyt merytoryczne reklamy. Także, a nawet przede wszystkim poprzez długie, przedmiotowe teksty: wywiady, dyskusje, eseje. Warto zwrócić uwagę na ilustracje wewnątrz numeru. Jest to kolejna zachęta do lektury 61 numeru Ha!art.