Bł. Matka Speranza Nieznane Cuda Bliźniaczej Duszy Ojca Pio

Na okładce uśmiechnięta zakonnica. Od razu przychodzi mi na myśl cytat z książki „Można powiedzieć, że Matka Speranza była szeroko otwartym oknem, za pośrednictwem którego Bóg w naszych czasach zajaśniał niewiarygodnym światłem swojej miłości miłosiernej”. Spodziewałam się wzniosłego życiorysu niezwykłej świętej. I niezwykle się pomyliłam. Bo spotkałam niezwykłą Świętą, ale niezwykłą przez swoją zwyczajność. „Matka Speranza (…) zwykła mawiać, iż świętość nie polega na czynieniu cudów, ale na wykonywaniu konkretnych życiowych zajęć miłych Bogu i zawsze uwzględniających potrzeby ludzi”.

Przeczytałam całą książkę. Choć bardziej pasowałoby tu określenie przejrzałam. Czytać można beletrystykę, a tu jest spotkanie ze świadectwami o żywym Bogu i Jego świadkach.
Książka podzielona jest na parę części. Wstęp – Panorama Miłosierdzia.

Część pierwsza – Święta Mniszka. Opowieść o matce Speranzie oczami jej współczesnych.
Część druga – Cuda wczoraj i dzisiaj. Świadectwa cudów, które wydarzyły się za wstawiennictwem bł. Matki Speranzy.

Kalendarium życia Matki Speranzy.

Wieloma znakami i doświadczeniami dotykał Bóg siostrę Speranzę. Niektóre podobne były do tych, którymi doświadczał ojca Pio. Jak choćby przyjemnym aromatem unoszącym się długo w powietrzu po przejściu Matki Speranzy lub Ojca Pio czy darem bilokacji. Dzięki bilokacji mogli się spotykać w Rzymie.

„Matka Maria Aurora potwierdziła występowanie u Matki Speranzy tajemniczego zjawiska transwerberacji, poetycko nazwanego „atakiem serafina”, na cześć anioła, który przebił serce świętej Teresy rozżarzoną do czerwoności włócznią. Święty Jan od Krzyża określał „rany miłości” jako „strzały ogniste, które przeszywają ją i ranią. Na skutek tego dusza pozostaje na wskroś przepalona ogniem miłości”. Tak zwana transwerberacja to znak bardzo szczególnej i uświęcającej łaski obejmującej duszę płomieniem miłości Boga. Taka dusza jest wewnętrznie atakowana przez niebiańską postać, która przeszywa ją włócznią ognia”. U Ojca Pio także wystąpiła transwerberacja.

Matka Speranza podobnie jak Ojciec Pio dostała dar stygmatów. Ale podobnie jak on nie afiszowała się z tym i starała się je zakryć. Bardzo cierpiała nie tylko z ich powodów. Dotykały ją różne inne choroby. Na domiar złego sam szatan fizycznie używał wobec Matki Speranzy przemocy – bił ją, dusił, tłukł jej głową o ścianę, wyrywał jej włosy z głowy … Aż trudno pojąć jak normalny człowiek byłby to w stanie wytrzymać. Matka Speranza miała jednak tak wielką wiarę w to, że On, Bóg, jej nie opuści.
Była sprawiedliwą i wyrozumiałą przełożoną.

W książce pojawia się sporo znanych postaci – m. in. św. Jan Paweł II, sługa Boży, kardynał Stefan Wyszyński, święta Siostra Faustyna Kowalska. Św. Jan Paweł II spotkał się z bł. Matką Speranzą. To dzięki niej „Dzienniczek” św. Faustyny został wydany, Matka Speranza powiedziała bowiem, że trzeba zabezpieczyć oryginalne zapiski św. Faustyny Kowalskiej i jeszcze raz przejrzeć tłumaczenia. Podobało mi się to, co napisał arcybiskup Deskur. „Zapytałem Siostrę Speranzę, czy zna pisma Siostry Faustyny i co o nich myśli. Odpowiedziała mi ona z prostotą: „Pisma zawierają cudowną naukę, ale czytając je, należy pamiętać, że Bóg przemawia do filozofów językiem filozofów, a do dusz prostych językiem prostaczków i tym ostatnim tylko objawia prawdy zakryte przed mądrymi i roztropnymi tego świata”.

Znane są przypadki, kiedy matka Speranza nie miała ani grosza na konieczne inwestycje. Kiedy przychodziła pora płacenia, pojawiała się jakaś osoba, która wręczała Matce Speranzie kopertę z pieniędzmi wynoszącymi akurat tyle, ile było potrzeba do zapłacenia. Raz nawet pieniądze spadły z dachu kaplicy.

Odbyłam niezwykłą podróż. Spotkałam niezwykłą postać. Wraz z nią mogłam zanurzyć się w ciszę i zupełnie innym wymiar. Na pewno ta książka zagości na dłużej w mojej bibliotece.