Witch. Czarodziejki W.I.T.C.H. Tom 19

Czarodziejki W.I.T.C.H. Wydawnictwa Egmont to dziewiętnasta odsłona historii o superbohaterkach, Strażniczkach Zasłony.

Lektura podzielona jest na siedem rozdziałów. W szkole W.I.T.C.H. czytelnik zostaje wprowadzony do Sheffield Institute i zaopatrzony w wiedzę, kto z kim siedzi w ławce, kto jest dyrektorem, co dzieje się w pokoju nauczycielskim i na korytarzu, jak wyglądają i co lubią przyjaciółki: Will, Irma, Tarance, Cornelia, Hay Lin, nastoletnie wróżki.

Pierwsze dni to początek wakacji i charakterystyka wolnego czasu każdej z czarodziejek. Z kolei Długi pocałunek to wstęp do wspólnej aktywności nad morzem Southgate, gdzie dziewczynki odkrywają sekret królowej podmorskiego świata i mrocznej przepowiedni. Naturalnym chronologicznie ciągiem dalszym jest Powrót do szkoły i poznanie dwóch twarzy nowego nauczyciela geografii, następnie teatralna aktywność opisana w rozdziale Wyjątkowa podróż będącym nauką nie tylko odpowiedzialności, ale i dobrych obyczajów. Na koniec historia Goście z daleka (o wizycie ekscentrycznych dziadków musztrujących bliskich od świtu do nocy) i Najwspanialsza impreza(o wypadku w samym środku śnieżycy).Zgodnie z prawem serii, mimo wielu wątków i polifonicznej narracji punkty wspólne sprowadzają się do celebrowania przyjaźni i solidarnego działania w zespole, przy jednoczesnym zachowaniu indywidualnych cech postaci. Każdy z wątków przynosi w epilogu rozładowanie emocji, przywraca utraconą równowagę, ale nie kończy opowieści, co sugerują zresztą ostatnie słowa: ciąg dalszy nastąpi.

To połączenie realizmu i magii w życiu codziennym okazało się wdzięcznym tematem literatury young adult, gdzie fantasy (nadprzyrodzone siły, pierwotne żywioły, tajemnicze stwory) i motywy obyczajowe (szkoła, rodzina, dorastanie) są na porządku dziennym. Łączą się ze sobą, nie walczą o pierwszeństwo. Cykl doczekał się serialu animowanego oraz rzeszy fanów skupionych w fanklubach i społecznościach fandomowych. Jako typowa opowieść transmedialna funkcjonuje ponadto w przestrzeni motywów znanych z Harry’ego Pottera, Czarodziejek z Księżyca, Klubu Winx, ale i mitologii, bajki.

Komiks utrzymany jest w stylu japońskiej mangi. Stąd duże, wyeksponowane oczy bohaterów, ekspresyjna mimika twarzy i dynamika ruchu, szczegółowe oddawanie detali stroju (tego współczesnego, ale i z XVIII wieku), nasycone kolory, często kontrastowe. Od naturalnych w scenach codziennych (zwierzęta, kwiaty, plaża, woda), do symbolicznych jako wizualny wyraz emocji (pastele dla ekscytacji, beztroski, sepie dla strachu i złości), po „rozświetlone” przez magię (sekwencje z syrenami, „czarami” w bibliotece, podróżami w czasie). Estetyce serii Czarodziejki W.I.T.C.H. daleko do disneyowskich klimatów. To raczej stylistyka zbliżona do komiksu europejskiego, bardziej logicznego, poważniejszego. Chociaż na pewno to inna liga niż Kajko i Kokosz z czarownicą Jagą, czy Thorgal z wiedźmą Louve, emocje są czytelne, mimo utrzymania dwóch porządków: realistycznego i magicznego.

Warto zwrócić uwagę na świetne oddanie przez ilustratorów dynamikiakcji. Podkreślają ją różne typy czcionki, najczęściej drukowanej, w tym charakterystyczny:  Comic, czy wyrazy  dźwiękonaśladowcze (AAA!!!, Dzyng Dzyng, Łał!, Chrrr!, Cha! Cha! Cha!, splasz). Równie ciekawy jest podział pól na różnej wielkości kadry z planami od panoramicznych, przez ogólne, do zbliżeń i detali, a także zmienne perspektywy (ptasia, horyzontalna lub żabia),  deformacje sylwetek, obiektów (linie ukośne, rozmazane). Nasuwa się nieodłącznie skojarzenie z filmowym montażem i ekranową organizacją przestrzeni, tworzeniem iluzji światów realnych i nadprzyrodzonych. Atrakcyjność formy podkreśla młodzieżowy, swobodny język i dyrektywy: wyluzuj!, zmykaj!, czy określenia super – extra!.

Czas najwyższy na tom dwudziesty.