Latająca Forteca

 „Latająca forteca” to dzieło duetu Lorenzo Palloni i Miguel Vila, które już na poziomie samego pomysłu próbuje zrobić coś ambitnego. Punktem wyjścia jest autentyczna, choć owiana tajemnicą historia z lat 30. XX wieku - katastrofa niezidentyfikowanego obiektu latającego we Włoszech i próba jej zatuszowania przez reżim Mussoliniego. Na tej bazie autorzy budują opowieść łączącą retro science fiction, szpiegowski thriller i dramat obyczajowy.

Brzmi to jak przepis na coś wyjątkowego. I rzeczywiście - potencjał tej historii jest ogromny.

Palloni to twórca uznany, nagradzany, mający na koncie dziesiątki projektów i doświadczenie w pracy nad różnymi formami narracji komiksowej. I to czuć - scenariusz „Latającej fortecy” jest rozbudowany, wielowarstwowy, pełen wątków i postaci.

Z jednej strony to ogromna zaleta. Komiks nie idzie na łatwiznę, nie upraszcza historii. Łączy politykę, naukę, paranoję epoki, a do tego dorzuca elementy pozaziemskie i szpiegowskie. Tworzy to gęstą, momentami wręcz duszną atmosferę opowieści, która potrafi zaintrygować.

Z drugiej strony - i tu pojawia się problem - ta gęstość bywa przytłaczająca. Narracja potrafi być chaotyczna, przeskakiwać między wątkami, mieszać perspektywy i retrospekcje. W efekcie zamiast napięcia pojawia się momentami zagubienie. To jeden z tych komiksów, które wymagają pełnego skupienia - inaczej łatwo stracić wątek.

KRESKA, KTÓRA ZOSTAJE W GŁOWIE.

Najbardziej charakterystycznym elementem tego albumu jest jednak warstwa graficzna. Styl Miguela Vili jest absolutnie rozpoznawalny - surowy, momentami „nieładny”, bardzo ludzki w swojej niedoskonałości.

To kreska, która nie próbuje być estetyczna w klasycznym rozumieniu. Raczej deformuje, podkreśla brzydotę, ironię, emocjonalne napięcia. Kadry są dynamiczne, często podporządkowane rytmowi opowieści, a nie klasycznej kompozycji.

Do tego dochodzi ciekawa kolorystyka i sposób budowania scen - momentami wręcz duszny, momentami groteskowy. Całość tworzy bardzo wyrazisty efekt, który trudno pomylić z czymkolwiek innym.

I właśnie tutaj pojawia się coś, co dla mnie było kluczowe: ambiwalencja.Bo to styl, który z jednej strony zapada w pamięć - naprawdę długo zostaje przed oczami. A z drugiej… niekoniecznie sprawia przyjemność w odbiorze. To nie jest komiks, który „ogląda się” dla czystej estetyki. To raczej doświadczenie.

KOMIKS NIE DLA KAŻDEGO.

Warto podkreślić, że mimo całej swojej narracyjnej złożoności, komiks potrafi uderzyć emocjonalnie. Relacje między bohaterami, napięcia, dramaty - to wszystko jest tu obecne i momentami naprawdę działa.

Jednak znów - wszystko to ginie czasem w nadmiarze. Wątków jest dużo, postaci jeszcze więcej, a historia nie zawsze daje przestrzeń, by się z nimi w pełni zżyć. Zamiast pogłębienia dostajemy raczej intensywność.

To trochę tak, jakby autorzy chcieli powiedzieć bardzo wiele naraz - i przez to część rzeczy wybrzmiewa słabiej, niż mogłaby.

„Latająca forteca” to zdecydowanie nie jest komiks dla każdego. To propozycja dla czytelników, którzy lubią eksperymentalne formy, gęste narracje i nieoczywistą kreskę.Jeśli ktoś szuka historii prostej, klarownej i wizualnie „ładnej” - może się przy tym zderzeniu nieźle potłuc. Jeśli jednak ktoś ceni oryginalność i nie boi się pewnego chaosu - znajdzie tu sporo do odkrycia.

WERDYKT.

To komiks dobry, momentami intrygujący, ale też nierówny i wymagający.Największą jego siłą jest charakterystyczna, zapadająca w pamięć kreska oraz ambitna próba połączenia wielu gatunków. Największą słabością jest nadmiar i chaos, które potrafią zaburzyć odbiór.

To jedno z tych dzieł, które bardziej się „przeżywa” niż czyta. I choć nie do końca do mnie trafiło, to doceniam jego odwagę i oryginalność.