Dzikie Łapy. Tom 1. Tajemnica Fermy Lisów

 “Czy masz czasem taką ogromną ochotę na krótką lekturę, która pozwoli Ci się chociaż na moment kompletnie, ale to totalnie oderwać od tej szarej, często przytłaczającej rzeczywistości? Albo czy kręcą Cię historie w formie komiksu, w których to nie ludzie, ale właśnie zwierzęta grają główne role i niosą ze sobą potężny, emocjonalny ładunek? Jeśli tak, to zostań ze mną chwilę dłużej, bo muszę Ci o czymś opowiedzieć, co kompletnie mnie rozbiło i przemieliło emocjonalnie.

Słuchajcie, po prostu nie wypada mi tak łamać serca! To, co miało być w założeniu „tylko” książką dla dzieci, okazało się dla mnie emocjonalnym nokautem, którego zupełnie się nie spodziewałem. Czytało się to z takim ogromnym smutkiem i przejęciem, że w pewnym momencie autentycznie poczułem, jak w oku kręci się wielka, mokra łza. I to nie taka mała, ledwo widoczna, ale szczera łza kogoś, kto poczuł tę historię każdą komórką swojego ciała. Ta książka uderzyła w czuły punkt, bo pokazała, jak przerażająco kruche są emocje i relacje między nami wszystkimi. Bez żadnego upiększania widać tam, że niektórzy po prostu mają w życiu pod górkę i po prostu mają ciężko już na starcie, tylko dlatego, że czują więcej i widzą szerzej.

Wspominam o tym wszystkim nie bez powodu, bo ta lektura wyciągnęła na wierzch moje najgorsze wspomnienia z czasów szkolnych. Widzicie, to właśnie ja byłem tym dzieciakiem, który był non stop wyśmiewany i gnojony. Nie pasowałem do otoczenia, nie grałem w te ich durne gierki, po prostu byłem inny – a bycie „innym” na szkolnym korytarzu oznaczało, że stajesz się banalnie łatwym celem. Często głośno myślałem o tym, że pewne zachowania ludzi, to jak budują relacje czy jak się traktują nawzajem, są dla mnie po prostu kompletnie pojebane. Nie potrafiłem przejść nad tym do porządku dziennego. I jak tylko komuś to nie pasowało, jak tylko wychyliłem się ze swoją innością, to zaczynał się ten cholerny cykl: wyśmiewanie, odrzucenie, robienie ze mnie dziwoląga.

Moja miłość do zwierząt, ta głęboka więź z naturą, którą czuję od zawsze, sprawiła, że czytanie tej historii było dla mnie doświadczeniem niemal odległym, ale też boleśnie osobistym. Miałem wtedy swoje zdecydowane poglądy na wiele różnych tematów od zwierząt nawet do dojrzalszych tematów, i gdzie tak naprawdę jest miejsce człowieka w tym całym świecie. Codzienne mierzenie się z kpinami sprawiało, że czułem się kompletnie odizolowany.

Ale dzisiaj, trzymając tę książkę w rękach, czuję coś, czego nie da się opisać jednym słowem. To mieszanka wdzięczności i nieskrywanej dumy. Fakt, że nowe pokolenie wzięło sobie te wszystkie wartości tak bardzo do serca i – co najważniejsze – nadal o nie walczy z taką energią, sprawia, że każda przykra chwila, każda obelga, którą usłyszałem w szkole, nagle nabrała głębokiego sensu. To wszystko było tego warte. To, że zdecydowano wydać tę książkę, to dla mnie znak, że świat w końcu zaczyna rozumieć te „pojebane” rzeczy, o których kiedyś bałem się mówić głośno. To przesłanie ma szansę dotrzeć do wielu młodych serc i być może naprawdę pomóc zmienić świat na lepszy.

Podsumowując tę całą emocjonalną podróż, moja finalna ocena to solidne 4,5/5 gwiazdek .

Dlaczego nie pełna piątka? No cóż, umówmy się – mam 17 lat, powoli i nieubłaganie wchodzę w tę dorosłość, więc takie historie to już nie do końca moje codzienne klimaty. Szukam teraz w literaturze pewnie nieco innych rzeczy, bardziej surowych czy skomplikowanych w inny sposób. Mimo to, ta książka kompletnie mnie rozbroiła. Fakt, że przy takim progu wiekowym i zmianie priorytetów, ta historia i tak potrafiła mnie tak głęboko poruszyć, wyciągnąć stare brudy z podstawówki i zmusić do refleksji, świadczy tylko o jej niesamowitej sile.

To lektura, która trafia prosto w serce, niezależnie od tego, ile masz lat na karku – pod warunkiem, że nie boisz się poczuć czegoś naprawdę szczerego.”