Darkest Doom

Podstawowe Informacje:

Liczba graczy: 1-4

Czas gry: ok. 90-150 min

Wiek: 14+

Autor gry: Mario Zattini

Wydawnictwo: Czacha Games

Cena: ok. 250 PLN

Zawartość pudełka:

Darkest Doom robi wrażenie. Pudło jest dwa razy większe od zwykłej gry i waży prawie 4 kg. Wewnątrz znajdujemy poręczne inserty, a w nich sporo mniejszych i większych figurek (potwory, cytadele, świątynie,bohaterowi i wielgachna góra) mnóstwo żetonów, kosteczek, znaczników oraz z 15 rodzajów kart, w sumie z 500 sztuk. Ach, i jeszcze kości, kosteczki, podstawki, różne znaczniki. Do tego oczywiście plansza i 4planszetki graczy.

Wszystko wykonane z należytą starannością, kolorowe i wygląda na trwałe. Mnie najbardziej spodobały się kolorowe kopuły, które nakłada się na budynki.

Jest też ponadtrzydziestostronicowa instrukcja. Moim zdaniem to właśnie ona jest najsłabszym ogniwem.Twórcyprawdopodobniechcieli wyjaśnić wszystkie reguły detalicznie. Niestety to zupełnie nie wyszło – zasady są rozrzucone po różnych częściach instrukcji i nie ma tam odwołać do innych miejsc, co wprowadza chaos.Nie ma żadnego indeksu, który pomógłby nam w poszukiwaniu. Jedynie spis ikon. A jest ich ponda 50!

Mechanika gry:

W Darkest Doom  do zwycięstwa prowadzą cztery drogi:

1. uwolnienie szamana,

2. uratowanie kapłanki,

3. zgromadzenie największej liczby punktów na koniec gry (8 rund),

4. albo doprowadzenie do porażki pozostałych graczy poprzez skażenie wszystkich budynków na planszy.

Rozgrywka składa się z rund, w ramach których są fazy Świtu i Zmierzchu. W swoich turach, gracze mają do dyspozycji różne akcje, od ruchu po mapie, poprzez walkę z potworami lub graczami, aż porealizację misji, zawiązywania sojuszy z Cytadelami itp.

Opinia:

Darkest Doom dzieje się w mrocznym, ciekawie wykreowanym świecie, co sprawia, że czuje się klimat podczas gry. Gracze odczuwają ciężar sytuacji i trudność wyboru ścieżki zwycięstwa. Mimo, że mechanika gry wprowadza opresyjny klimat, można mieć nadzieję, że los się uśmiechnie, bo mamy elementy losowości. Rzuty kośćmi można modyfikować, rozwijać postaci czy zdobywać ekwipunek. Jednak rozwój jest bardzo sztampowy - należy pójść w konkretne miejsce, rzucić kostką i, jeśli masz szczęście, podnieś wybraną cechę o jeden punkt. Zdobywanie ekwipunku też rozczarować, często się zdarza, że wymagająca wysiłku akcja daje nam coś zupełnie nieprzydatnego.

Gra ma duży potencjał – twórcy obmyślili kilka spektakularnych zwrotów akcji jak np. przywołanie Widma z Jeziora (zjawiskowa figurka)czy przejście na stronę złai  zostanie Przywódcą Gonu. Zresztą strona wizualna jest od początku bardzo obiecująca. Jednak nas odstręczyła chaotyczna instrukcja. Poszukiwania odpowiedzi na wątpliwości w czasie pierwszej rozgrywki trwały tak długo, że się poddaliśmy. Recenzenci podkreślają, że gra jest prostsza niż się wydaje, ale jakoś nie udało się tego potwierdzić. Nie przesądzam, ale polecam tylko cierpliwym miłośnikom studiowania instrukcji.